2 March 2018: Fabrica Yfanet  with Skållhal & Poka Poka, Thessaliniki (GR)
9 December 2017: Photography exhibition of Stéphane Charpentier “The Core” with Alyssa Moxley, Void, Athens
12 October 2017:  La Kanja, Skopje (MK)
13 October 2017:  Termokiss Social Center with KNNT, Pristina (XK)
14 October 2017: Tulla Culture Center with KNNT, Tirana (AL)
21 July 2017Endorphin Festival, Milea Elasonas (GR)
17 June 2017: Fabrica Yfanet, Thessaloniki (GR)
29 April 2017: Termita with Nur, Volos (GR)
1 April 2017: ‘Ιδρυμα 2.14 with Ghostland, Athens (GR)
3 March 2017: Photography exhibition Unedited Project with GNSN, Mundo Nuevo, Thessaloniki (GR)
4 February 2017: Stoa 60 with Ξέρα and PS Stamps Back, Heraklion (GR)
3 February 2017: Ride with PS Stamps Back, Hania (GR)
10 December 2016: Biotechnia, with Skållhal and Ξέρα, Thessaloniki (GR)
1 November 2016: Antifest, Dom B-612, Novi Sad (RS)
31 October 2016: Kombinat with Skållhal, Beograd (RS)
29 October 2016: Noise Fest, Menza Pri Koritu, Ljubljana (SI)
25 October 2016: AG Club with Skållhal & Radar Implant, Sarajevo (BA)
23 October 2016: La Kana with Skållhal, Skopje (MK)

Concerts

Selected Posters

Concerts

 

9 December 2017: Athens, at the photography exhibition of Stéphane Charpentier “The Core”, at Void.
Concert by Millions of Dead Tourists with live videos by Stéphane Charpentier.
Sound Introduction by Alyssa Moxley (mixed field recordings).
Read press release (in Greek)

 


 

South Balkan Tour 2017
12 October 2017:
Skopje at La Kanja
13 October 2017: Pristina with KNNT at Termokiss Social Center
14 October 2017: Tirana with KNNT at Tulla Culture Center
Poster’s photography by Stéphane Charpentier

 


 

1 April 2017: Athens at ‘Ιδρυμα 2.14 with Ghostland
Poster’s photography by Stéphane Charpentier
Read press release (in Greek)

 


 

4 February 2017: Heraklion at Stoa 60 with Ξέρα (Ksera) and PS Stamps Back
Poster’s photography by Vagelis Neofotistos
Read press release (in Greek)

 


 

poster

10 December 2016: Skållhal, Millions of Dead Tourists, Ξέρα (Ksera) live at Biotechnia, Thessaloniki. Free entrance.
Organized by Protos Orofos & Biotechnia.
Poster’s photography by Stéphane Charpentier
Read press release (in Greek)

 


 

balkan-tour-poster

Millions of Dead Tourists with Skållhal, Balkan tour dates:
– 23 October 2016: Skopje at La Kana
– 25 October 2016: Sarajevo at AG Club
– 29 October 2016: Ljubljana at Noise Fest,  Menza Pri Koritu
– 31 October 2016: Beograd at Kombinat
– 1 November 2016: Novi Sad at Antifest, Dom B-612
Poster’s photography: Stéphane Charpentier

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ STEPHANE CHARPENTIER “THE CORE” ΣΤΟ VOID,
ΑΘΗΝΑ 9/12/2017

Η θλίψη αυτού του κόσμου κάποιον τρόπο θα βρει να διεισδύσει στην ψυχή σου. Στην περίπτωση των Millions of Dead Tourists αυτός είχε τη μορφή Α3, περιείχε μεταξύ άλλων τη βρεττανική πρεσβεία, ένα σκαιώδες αμερικάνικο ίδρυμα πολιτισμού και ένα σκασμό εταιρείες. Ήταν δε κολλημένος φαρδιά πλατιά και ξεδιάντροπα πίσω απο το μπαρ της κατάληψης termokiss στην πρίστινα, προτελευταίου συναυλιακού σταθμού τους.

Οι νοητικοί συσχετισμοί ήτανε πολλοί, επίμονοι και αρκούντως ζοφεροί. Η υποκρισία του να χρηματοδοτείς μια κατάληψη μιας άλλης χώρας ενώ στη δικιά σου χρηματοδοτείς την καταστολή τους, το και καλά αντεργκράουντ ως πολιορκητικός κριός της ευρωπαϊκής αγοράς, η ξεφτίλα της συνύπαρξης του σήματος των καταλήψεων με λίστα χορηγών εταιρειών και κρατών και πάνω απ΄όλα βέβαια η δική τους συμμετοχή σ΄αυτή τη συνάθροιση ηλιθίων, κάλπηδων και τζιβάτων πρακτόρων της ελεύθερης αγοράς.

“Άλλη φορά να το ψάχνουμε καλύτερα πριν παίξουμε”, έκανε ο Ι., στην κοινή τους συνάντηση λίγες μέρες μετά.
“Ειδικά για καταλήψεις, τουλάχιστον τα μπαρ αυτοχρηματοδοτούνται και δε χρειάζονται χορηγούς”, επισήμανε ο Γ.
“Με τέτοια μαλακία όνομα, έπρεπε να το περιμένουμε, άκου termokiss, ντρέπεσαι και να το προφέρεις”, έκανε ο Σ.
“Σα να΄χεις γλύψει χωνάκι φράουλα με αμαρέττο”.
“Και απο τη δεύτερη μπύρα και μετά έπρεπε να τους πληρώνουμε κιόλας”.
“Απο μια πόλη που τη κεντρική της λεωφόρο την ονομάζει μπιλ κλίντον άβενιου, τι να περιμένει κανείς;”.
“Απο μια οικονομία που απο τις βόμβες της γεννιούνται γκαλλερί και εναλλακτική τέχνη, σίγουρα τίποτε”.
“Η μόνη τέχνη στην εποχή μας είναι η επιδοτούμενη”.
“Και οι μόνοι καλλιτέχνες, δημόσιοι υπάλληλοι”.

Αυτο το τελευταίο, ειπωμένο απο τον Ι., έφερε, όπως κάθε μεγαλοστομία οφείλει να κάνει, μια απότομη σιωπή.
“Ο στεφάν θέλει να παίξουμε στην έκθεση φωτογραφίας του”, άλλαξε επιδέξια το κλίμα της συζήτησης ο Σ.
“Ε, να παίξουμε, για τόσες αφίσσες μας έχει δώσει τις φωτό του”.
“Και για το εξώφυλλο του cd”.
“Οκ λοιπόν, μέσα”.
“Αυτή τη φορά να το ψάξουμε όμως, ε;”.

Οι Millions of Dead Tourists εμφανίζονται ζωντανά (ζωή και αυτή θα έλεγε κάποιος) στο Void, Νίκης 30, Σύνταγμα, στην έκθεση του Stéphane Charpentier, The Core. Η Alyssa Moxley συμπράττει μουσικά στη βραδυά, μιξάροντας ηχογραφήσεις πεδίου, ενώ ο ίδος ο Stéphane θα προβάλλει βιντεοσκοπήματα σε πραγματικό (νο σιτ) χρόνο.

 

Δελτια Ρυπου

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗ ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΥΦΑΝΕΤ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 17/6/2017

Αυτό που τους ενόχλησε πιο πολύ στους λίγους μόλις μήνες μετεγκαταστασής τους στην αθήνα, ήταν η μύχια αίσθηση του ιθαγενή. Αρκούσε μια βόλτα στο κέντρο, ή το πνίξιμο του ίδιου του πόνου της ζωής σε ένα μπαρ, ώστε αυτή να διεισδύσει ύπουλα στους ψυχισμούς τους. Σαν τα μυρμήγκια που μεταφέρουν ακούραστα τη μελίγκρα σε ένα δέντρο,  ορδές τουριστών και ξενόφερτων καλλιτεχνών πλημμύριζαν την πόλη εναποθέτοντας το δηλητηριώδες φορτίο της -κάπως εξωτικής μάλιστα- ιθαγένειας, στους δυστυχείς κατοίκους της. Άπληστα μάτια και σμαρτφόνς τους κατέκλεβαν καθημερινά την ψυχή ενώ η ανατριχιαστική αίσθηση ότι η ζωή σου καταναλώνεται ως θέαμα, ή ακόμη χειρότερα, ως εμπειρία, τους έκανε να παραδεχτούν γεμάτοι αηδία, ότι αισθάνονταν ντόπιοι. Αναμφίβολη ένδειξη βιαστικής αναχώρησης από μια ακόμα  πόλη.

Ενδιαμέσως, τα διάφορα φιλόδοξα σχεδιά τους ναυάγησαν αύτανδρα. Το πλέον πρόσφατο “μια σας και μια μας, κουφάλες”, ήδη έμπαζε νερά. Το κράουντφάντινγκ για την αποστολή των τριών τους στο κάσελ, ώστε να εκδικηθούν με ιδίας ποιότητας κακή αισθητική την λαίλαπα κακού γούστου που έπληττε την αθήνα, ήταν μια παταγώδης οικονομική αποτυχία. Παράλληλα, ο Σ. αν και συμφωνούσε απόλυτα με το ιδεολογικό πλαίσιο και την αναγκαιότητα του σχεδίου, έβαζε έντονες ενστάσεις στην  προοπτική του να περιδιαβεί χορεύοντας τους δρόμους της γερμανικής σκατούπολης υπό τους ήχους λάτιν μουσικής, ενώ ο Γ. έθετε ένα κάπως θεωρητικό ζήτημα προσβολής του καλού γούστου, στην ιδέα του να γεμίσουν οι τοίχοι του κάσελ με αφίσσες με τσιτάτα της σώτης τριανταφύλλου.

“Να πάει να γαμηθεί το καλό γούστο”, αντέτεινε ο Ι. Εις μάτην όμως. Την επομένη έπιασε άλλωστε τον εαυτό του να φωνάζει “γκο χομ, γουι ντοντ γοντ γιου χηαρ”, σε ένα συναυλιακό κοινό αποτελούμενο σχεδόν εξολοκλήρου από θλιμμένες γερμανιδούλες και ευαίσθητα ολλανδάκια και κατάλαβε ότι τα πράγματα έχουν πάρει πολύ άσχημη ντροπή. Μετά από μια σύντομη σύσκεψη των τριών τους αποφασίστηκε η σύνηθης τακτική αντιμετώπισης των εμποδίων της ζωής: η φυγή.

Την επομένη κιόλας ανέπνεαν ανακουφισμένοι τη θερμαϊκή σκατίλα με την οποία προϊδεάζει τους ταξιδιώτες η θεσσαλονίκη. Αισθάνονταν ήδη υπέροχα ξένοι. 

Το σάββατο 17 Ιούνη θα εμφανιστούν ζωντανά στο τριήμερο γενεθλίων της Φάμπρικα Υφανέτ.

Δελτια Ρυπου

ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΙΛΓΚΡΑΜ
(ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ 2.14, ΑΘΗΝΑ 1/4/2017)

Στο μακρινό 1961 σε ένα πείραμα, που έμεινε γνωστό ως πείραμα του Μίλγκραμ, εθελοντές επέβαλλαν μια σειρά ερωτήσεων, που τους είχαν δοθεί από την ερευνητική ομάδα επιστημόνων, σε ηθοποιούς δεμένους σε καρέκλες. Ανάλογα με την ορθότητα της απάντησης, οι εθελοντές είχαν τη δυνατότητα -και την προτροπή από τους ερευνητές- να τιμωρήσουν τους ηθοποιούς με μια σειρά ηλεκτροσόκ, από το απλά επίπονο μέχρι το σχεδόν θανατηφόρο (450 volt).  Οι εθελοντές δε γνώριζαν ότι οι άνθρωποι των απαντήσεων ήταν ηθοποιοί, ούτε ότι τα ηλεκτροσόκ ήταν εικονικά. Οι ερωτήσεις δεν είχαν καμμία συνάφεια με τα πολιτικά ή θρησκευτικά πιστεύω των εθελοντών. Οι ηθοποιοί ούρλιαζαν στις καρέκλες τους -καλό επίπεδο υποκριτικής ή αγνή υπαρξιακή φρίκη;- καθώς το 60% των εθελοντών τους επέβαλλε χαρούμενα σε ηλεκτροσόκ 450 volt.

Πριν περίπου 10 μέρες έγινε μια επανάληψη του πειράματος, στην Πολωνία. Αυτή τη φορά το ποσοστό των εθελοντών που συνέχιζε να πατάει το κουμπί των 450 volt, μετά από μια λανθασμένη απάντηση των ηθοποιών, ήταν 90%. Τα ουρλιαχτά ήταν φανταζόμαστε το ίδιο πειστικά, αν και ίσως έλειπε πλέον η στριγκή νότα της υπαρξιακής απελπισίας.

“Μετά το Άουσβιτς συνεχίζει και γράφεται ποίηση, αλλά και να μη γραφόταν το ίδιο θα΄τανε”, αμόλησε ένα από τα κλεμμένα του τσιτάτα ο Ι., σπάζοντας την παγωμένη σιωπή που είχε ακινητοποιήσει τους Millions of Dead Τourists. Είχανε συναντηθεί για να συγγράψουν στα γρήγορα ένα δελτίο τύπου, αλλά η περιγραφή της είδησης από τον Γ. τους άφησε ακίνητους σε μια στάση που μόνο ένα καλό εγκεφαλικό ή μια τίμια εντρύφηση στην πρέζα, μπορεί να επιτύχει.

“Η φρίκη γυμνούς μας βρίσκει πάντα”, δήλωσε ο Γ.
“Όπως και η λαγνεία”, συμπλήρωσε ορθώς ο Σ.

Προφανώς, δεν έχουν τίποτε να πούνε.

Καληνύχτα ανθρώπινο είδος.

Το Σάββατο 1 Απρίλη στις 22:00, οι Millions of Dead Tourists θα εμφανιστούν μαζί με τους Ghostland στο Ίδρυμα 2.14 στην Αθήνα.

Δελτια Ρυπου

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΑΡΝΗΤΙΚΟΥ
(ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ UNEDITED PROJECT, MUNTO NUEVO, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 3/3/2017)

Ανοίγοντας τη μπαλκονόπορτα της καμαρής τους, το φως ξεχύθηκε, πλημμυρίζοντας όλο το δωμάτιο, σκεπάζοντας αστραπιαία το κάπως υγρό ημίφως. Ο ήλιος της μεσογείου, εξευγενισμένος από το ασταμάτητο παιχνιδισμά του με το γαλάζιο του αιγαίου, επιτέθηκε σε κάθε μύχιο καταφύγιο σκοτεινιάς, κατακτώντας θριαμβευτικά το χώρο.

Οι δυο μορφές στα αντικρυστά κρεβάτια, τον υποδέχτηκαν με μουρμουρητά αποδοκιμασίας και ένα δυο άνευρες, κακόκεφες πορδές.
“Κλείσε τη μπαλκονόπορτα, ρε ηλίθιε, θα παγώσουμε”, έκανε ο Σ.
Ο Γ. αρκέστηκε στο να μουγκρίσει τη δυσαρεσκειά του.
Ο Ι. γύρισε να τους αντικρύσει κάτωχρος.
“Είχα έναν εφιάλτη”, δήλωσε.
“Δεν ήταν εφιάλτης, τριπάκι ήταν, γαμώ την καθυστερησή σου”, πέρασε απρόθυμα στον προφορικό λόγο ο Γ.
Είχε εν μέρει, τεχνικά δίκιο. Ο συνδυασμός ελ ες ντι και κεταμίνης τους είχε προσφέρει, λίγο πριν το ξημέρωμα, ένα στοργικό καταφύγιο, μακρυά από την ταλαιπωρία και την μικροψυχία αυτού του κόσμου. Ο εφιάλτης του Ι. ήταν επιστημονικώς αδύνατο να διακριθεί από μια από τις συνηθισμένες του ναρκω-ενοράσεις.
“Ήμουν ακίνητος στην άκρη του πεζοδρομίου, καταμεσής ενός πλήθους χαρούμενων προσώπων που ξεχύνονταν κατά πάνω μου. Όλοι τους χαμογελούσαν μανιακά και αντάλλασσαν αβάσταχτες κοινοτυπίες. Οι αντιχειρές τους, ενωμένοι σε μια θάλασσα επιδοκιμασίας, ένα τεράστιο λάικ, πάλλονταν ρυθμικά προς το μέρος μου”. Το βλέμμα του είχε το χαρακτηριστικό θόλωμα εκείνων που έχουν ανταλλάξει ματιές με τη Νιτσεϊκή άβυσσο και απομάκρυναν πρώτοι το βλέμμα.
“Βρώμαγε παντού κρίση πανικού”, έκανε και κάλυψε το προσωπό του με τα χέρια του.
Οι άλλοι δυο έμειναν αμίλητοι, ανίκανοι, όπως κάθε ανεμοδαρμένη από τους βοριάδες της μοίρας ψυχή, να παραβλέψουν μια επιτυχημένη αλληγορία. Οι τρεις βδομάδες στην ηλιόλουστη κρήτη είχαν ζεστάνει κάπως την ψυχή τους και το καλό φαγητό, τα ποτά και η γενική έλλειψη ταλαιπωρίας, τους είχαν αποζημιώσει για τον συχνό συναγελασμό τους με χίπστερς, διαφόρων εθνικοτήτων και ηλικιών. Αλλά ήδη η παραμονή τους στο νησί έμοιαζε να φτάνει στα οριά της. Η όποια επιτυχία της μουσικής τους εκεί έδειχνε ήδη τα πρώτα σημάδια αδυναμίας παροχής των απαιτούμενων για την επιβίωσή τους.

Σε μια μάλλον παράτολμη κίνηση, είχαν ξοδέψει τις λιγοστές οικονομίες τους για την αγορά ενός διαμερίσματος για αντεστραμμένο ερ μπι εν μπι. Ο Ι. σε μια από τις συνηθισμένες του επιδείξεις λεκτικής υπερβολής, είχε καταφέρει να πείσει, τόσο αυτούς, όσο και άλλους ντόπιους συνδαιτήμονες, ότι θα ήταν μια πράξη εξισορρόπησης του κοσμικού ενεργειακού ισοζυγίου, ένα τρυφερό χάδι στα βουλωμένα τσι αυτού του κόσμου, η χρήση ενός διαμερίσματος για ενοικίαση αποκλειστικώς σε ιδιοκτήτες ερ μπι εν μπι, σε τιμές μάλιστα παραπλήσιες των ενοικίων που εισέπρατταν από τους τουρίστες. Το γεγονός ότι σε αυτή την καινοφανή σταρτ άπ, έσπευσαν να συμμετάσχουν και πολλοί από τους φίλους και ερωτικούς συντρόφους των ερ μπι εν μπι ιδιοκτητών, έδωσε, κατά πως λένε, αέρα στα πανιά τους.
Φευ – είχαν υπολογίσει χωρίς τα αραχνώδη δίχτυα της ελληνικής οικογένειας. Οι ιδιοκτήτες ερ μπι εν μπι, έδειξαν μεν την αναμενόμενη ντροπή, σταματώντας να καβατζώνονται αμισθί στα σπίτια των πρώην φίλων και ερωτικών συντρόφων τους και νυν νεόκοπων κράουντ φάντινγκ επενδυτών, μποϋκόταραν αδίστακτα δε το όλο εγχείρημα, επιλέγοντας μια περιστασιακή επιστροφή στα γονεϊκά σπίτια των τριγύρω χωριών.
Πέρα όμως από την επιφαινόμενη χρεωκοπία τους, οι εμ ντι τι, παγιδευμένοι σε μια δίνη μαλθακότητας, διάχυσης τουριστικού χρήματος και αξύριστης ατημελησιάς, ήταν αναγκασμένοι να παραδεχτούν ότι κινδύνευαν να παρασυρθούν μακρυά από τους σκοπούς τους, σε μια νεκρή θάλασσα θετικότητας. Έναν απογυμνωμένο από νόημα εφιάλτη που θα κατάπινε τη ζωή τους όπως οι τουρίστες τις γαρίδες – μην  αφήνοντας παρά τα τσακισμένα κελύφη τους στο πεζοδρόμιο.

Το ίδιο βράδυ ταξίδευαν με το πλοίο προς ηπειρωτική ελλάδα.

Την Παρασκευή τρεις Μάρτη στις 23:00, θα εμφανιστούν στην κατάληψη Mundo Nuevo στη Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια της έκθεσης φωτογραφίας Unedited Project.

Δελτια Ρυπου

ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΕΙΝ
(ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ 3-4/2/2017)

Οι Millions of Dead Tourists (εφεξής MDT, χάριν συντομίας) συναντήθηκαν ξανά μαζί σε ένα από τα αγαπημένα τους μέρη: τα εγκαίνια σε μια γκαλλερί. Ο συναγελασμός με τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας, όξυνε την απαραίτητη αίσθηση του αρνητικού και ο μπουφές, εν καιρώ κρίσης, εκλέπτυνε τους κάπως βασανισμένους γευστικούς τους κάλυκες. Σε μια στρατηγικής σημασίας απόσταση από το μπουφέ και το μίνι μπαρ, σχολίαζαν, παραγεμισμένοι με αλκοόλ και καναπεδάκια, τον ξεπεσμό του ανθρώπινου είδους. Όλα οδεύαν περίφημα λοιπόν, μέχρι τη στιγμή που μια καλλίπυγος νεαρά, με ένα καλά καρφιτσωμένο χαμόγελο τηλεπαρουσιάστριας τους πλησίασε. Ο Σ. και ο Γ. ενεργοποίησαν το ένστικτο του φυγά και απομακρύνθηκαν από την πορεία της, ακροβολιζόμενοι στην ανατολική και δυτική πλευρά του μπουφέ, αντίστοιχα, εξασφαλίζοντας, με καλά ζυγιασμένες αγκωνιές και πατήματα παπουτσιών, τον έλεγχο του βορειοδυτικού περάσματος. Ο Ι., είτε λόγω υπερβολικής αυτοπεποίθησης, ή μιας εγγενούς λαιμαργίας για το δωρεάν αλκοόλ, παρέμεινε στη θέση του.
“Μαζεύουμε υπογραφές, για τη σωτηρία του ιστορικού συγκροτήματος λαμπράκη”, δήλωσε η νεαρά. Ο Ι. θόλωσε. Παρόλο που είχε διδαχτεί να περιμένει τα χειρότερα από το ανθρώπινο είδος, κάποιες καλά κρυμμένες ευαισθησίες, ίσως και αφέλειες, τον έκαναν σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις να παραλύει. Η αδίστακτη νεαρά, εξέλαβε προφανώς το σαστισμά του, ως αδυναμία και άρχισε να εκθέτει τους λόγους που η υπογραφή όλων των ευαίσθητων ανθρώπων του πνεύματος και των γραμμάτων, ήταν απαραίτητη για τον πλουραλισμό στην ενημέρωση. Ο Ι. ένοιωσε να ασφυκτιά, το καρφιτσωμένο χαμόγελο της νεαρής, είχε αποσπαστεί από το προσωπό της και παλινδρομούσε στο οπτικό πεδίο του, σαν μια λούπα κακού τριπ, τα λόγια ξεχύνονταν από το στόμα της βαμμένα πράσινα και στάζοντας καφέ βλέννα, ένοιωσε να πλησιάζει λιγοθυμία, έψαξε με το βλέμμα του τους φίλους του, αλλά αυτοί ήταν απασχολημένοι με το να γεμίζουν τις τσέπες των παλτών τους με τυροπιτάκια και μπουρεκάκια, το πλανώμενο χαμόγελο, όχι της γάτας του τσεσάιρ, αλλά του τέρατος από την κόλαση, του έφραζε το δρόμο, στηρίχτηκε απο ένα τραπεζάκι, καθώς ο δαίμονας πλησίασε κοντά του, το χαμόγελο, ο στυλός, το χαρτί.

Παρέμεινε χλωμός, όσο περπατούσε με τους δυο φίλους του. Δε μπορούσε να το κρατήσει άλλο μέσα του.
“Υπέγραψα”.
Σταμάτησαν απότομα και τον κοίταξαν.
“Για τη σωτηρία του Δολ. Υπέγραψα”, επανέλαβε συντετριμμένος.
Το βλέμμα των δυο φίλων του είχε τη συμπάθεια που επιφυλάσσουμε για τα σκατά σκύλου στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού μας.
“Με το ονομά σου;”
“Ναι. Έβαλα και τα δικά σας”.

Άλλες εποχές παρείχαν στους πολίτες, κάποιους δρόμους διαφυγής από ένα εξαιρετικά ατιμωτικό γεγονός. Υπήρχε η λεγεώνα των ξένων, ή τα υπόγεια κελλιά μοναχών. Στη δική μας εποχή, δεν υπάρχει πουθενά να πας. Οι MDT μετά από μια σύντομη και καταθλιπτική συζήτηση αποφάσισαν να αποφύγουν τα δυο μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας μας για τα επόμενα λάιβ τους. Και με ένα κάπως μεταφυσικό είναι η αλήθεια σκεπτικό, να κινηθούν όσο το δυνατόν πιο νότια, ελπίζοντας ότι η πελοποννησιακή έρημος θα ανακόψει την αδυσώπητη πορεία της ντροπιαστικής φήμης τους.
Κατοικοεδρεύουν πλέον στην Κρήτη, κοιτάζοντας με ανησυχία κάθε καινούργιο πλοίο που φτάνει εκεί και αναρωτώμενοι πως διάφοροι γνωστοί τους μουσικοί και όχι μόνο, κατάφεραν να μην αλλάξουν πόλη μετά τη υπογραφή τους για τη σωτηρία του διευθυντή του φεστιβάλ αθηνών.
Στις αρχές φλεβάρη δίνουν τα πρώτα τους λάιβ στην καινούργια τους πατρίδα.
Την παρασκευή 3 φλεβάρη, θα εμφανιστούν μαζί με τον ps stamps back στο Ride στα Χανιά, και το σάββατο 4 φλεβάρη, στη Στοά στο Ηράκλειο, μαζί με τους Ξέρα.

Δελτια Ρυπου