ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ STEPHANE CHARPENTIER “THE CORE” ΣΤΟ VOID,
ΑΘΗΝΑ 9/12/2017

Η θλίψη αυτού του κόσμου κάποιον τρόπο θα βρει να διεισδύσει στην ψυχή σου. Στην περίπτωση των Millions of Dead Tourists αυτός είχε τη μορφή Α3, περιείχε μεταξύ άλλων τη βρεττανική πρεσβεία, ένα σκαιώδες αμερικάνικο ίδρυμα πολιτισμού και ένα σκασμό εταιρείες. Ήταν δε κολλημένος φαρδιά πλατιά και ξεδιάντροπα πίσω απο το μπαρ της κατάληψης termokiss στην πρίστινα, προτελευταίου συναυλιακού σταθμού τους.

Οι νοητικοί συσχετισμοί ήτανε πολλοί, επίμονοι και αρκούντως ζοφεροί. Η υποκρισία του να χρηματοδοτείς μια κατάληψη μιας άλλης χώρας ενώ στη δικιά σου χρηματοδοτείς την καταστολή τους, το και καλά αντεργκράουντ ως πολιορκητικός κριός της ευρωπαϊκής αγοράς, η ξεφτίλα της συνύπαρξης του σήματος των καταλήψεων με λίστα χορηγών εταιρειών και κρατών και πάνω απ΄όλα βέβαια η δική τους συμμετοχή σ΄αυτή τη συνάθροιση ηλιθίων, κάλπηδων και τζιβάτων πρακτόρων της ελεύθερης αγοράς.

“Άλλη φορά να το ψάχνουμε καλύτερα πριν παίξουμε”, έκανε ο Ι., στην κοινή τους συνάντηση λίγες μέρες μετά.
“Ειδικά για καταλήψεις, τουλάχιστον τα μπαρ αυτοχρηματοδοτούνται και δε χρειάζονται χορηγούς”, επισήμανε ο Γ.
“Με τέτοια μαλακία όνομα, έπρεπε να το περιμένουμε, άκου termokiss, ντρέπεσαι και να το προφέρεις”, έκανε ο Σ.
“Σα να΄χεις γλύψει χωνάκι φράουλα με αμαρέττο”.
“Και απο τη δεύτερη μπύρα και μετά έπρεπε να τους πληρώνουμε κιόλας”.
“Απο μια πόλη που τη κεντρική της λεωφόρο την ονομάζει μπιλ κλίντον άβενιου, τι να περιμένει κανείς;”.
“Απο μια οικονομία που απο τις βόμβες της γεννιούνται γκαλλερί και εναλλακτική τέχνη, σίγουρα τίποτε”.
“Η μόνη τέχνη στην εποχή μας είναι η επιδοτούμενη”.
“Και οι μόνοι καλλιτέχνες, δημόσιοι υπάλληλοι”.

Αυτο το τελευταίο, ειπωμένο απο τον Ι., έφερε, όπως κάθε μεγαλοστομία οφείλει να κάνει, μια απότομη σιωπή.
“Ο στεφάν θέλει να παίξουμε στην έκθεση φωτογραφίας του”, άλλαξε επιδέξια το κλίμα της συζήτησης ο Σ.
“Ε, να παίξουμε, για τόσες αφίσσες μας έχει δώσει τις φωτό του”.
“Και για το εξώφυλλο του cd”.
“Οκ λοιπόν, μέσα”.
“Αυτή τη φορά να το ψάξουμε όμως, ε;”.

Οι Millions of Dead Tourists εμφανίζονται ζωντανά (ζωή και αυτή θα έλεγε κάποιος) στο Void, Νίκης 30, Σύνταγμα, στην έκθεση του Stéphane Charpentier, The Core. Η Alyssa Moxley συμπράττει μουσικά στη βραδυά, μιξάροντας ηχογραφήσεις πεδίου, ενώ ο ίδος ο Stéphane θα προβάλλει βιντεοσκοπήματα σε πραγματικό (νο σιτ) χρόνο.

 

Δελτια Ρυπου

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗ ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΥΦΑΝΕΤ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 17/6/2017

Αυτό που τους ενόχλησε πιο πολύ στους λίγους μόλις μήνες μετεγκαταστασής τους στην αθήνα, ήταν η μύχια αίσθηση του ιθαγενή. Αρκούσε μια βόλτα στο κέντρο, ή το πνίξιμο του ίδιου του πόνου της ζωής σε ένα μπαρ, ώστε αυτή να διεισδύσει ύπουλα στους ψυχισμούς τους. Σαν τα μυρμήγκια που μεταφέρουν ακούραστα τη μελίγκρα σε ένα δέντρο,  ορδές τουριστών και ξενόφερτων καλλιτεχνών πλημμύριζαν την πόλη εναποθέτοντας το δηλητηριώδες φορτίο της -κάπως εξωτικής μάλιστα- ιθαγένειας, στους δυστυχείς κατοίκους της. Άπληστα μάτια και σμαρτφόνς τους κατέκλεβαν καθημερινά την ψυχή ενώ η ανατριχιαστική αίσθηση ότι η ζωή σου καταναλώνεται ως θέαμα, ή ακόμη χειρότερα, ως εμπειρία, τους έκανε να παραδεχτούν γεμάτοι αηδία, ότι αισθάνονταν ντόπιοι. Αναμφίβολη ένδειξη βιαστικής αναχώρησης από μια ακόμα  πόλη.

Ενδιαμέσως, τα διάφορα φιλόδοξα σχεδιά τους ναυάγησαν αύτανδρα. Το πλέον πρόσφατο “μια σας και μια μας, κουφάλες”, ήδη έμπαζε νερά. Το κράουντφάντινγκ για την αποστολή των τριών τους στο κάσελ, ώστε να εκδικηθούν με ιδίας ποιότητας κακή αισθητική την λαίλαπα κακού γούστου που έπληττε την αθήνα, ήταν μια παταγώδης οικονομική αποτυχία. Παράλληλα, ο Σ. αν και συμφωνούσε απόλυτα με το ιδεολογικό πλαίσιο και την αναγκαιότητα του σχεδίου, έβαζε έντονες ενστάσεις στην  προοπτική του να περιδιαβεί χορεύοντας τους δρόμους της γερμανικής σκατούπολης υπό τους ήχους λάτιν μουσικής, ενώ ο Γ. έθετε ένα κάπως θεωρητικό ζήτημα προσβολής του καλού γούστου, στην ιδέα του να γεμίσουν οι τοίχοι του κάσελ με αφίσσες με τσιτάτα της σώτης τριανταφύλλου.

“Να πάει να γαμηθεί το καλό γούστο”, αντέτεινε ο Ι. Εις μάτην όμως. Την επομένη έπιασε άλλωστε τον εαυτό του να φωνάζει “γκο χομ, γουι ντοντ γοντ γιου χηαρ”, σε ένα συναυλιακό κοινό αποτελούμενο σχεδόν εξολοκλήρου από θλιμμένες γερμανιδούλες και ευαίσθητα ολλανδάκια και κατάλαβε ότι τα πράγματα έχουν πάρει πολύ άσχημη ντροπή. Μετά από μια σύντομη σύσκεψη των τριών τους αποφασίστηκε η σύνηθης τακτική αντιμετώπισης των εμποδίων της ζωής: η φυγή.

Την επομένη κιόλας ανέπνεαν ανακουφισμένοι τη θερμαϊκή σκατίλα με την οποία προϊδεάζει τους ταξιδιώτες η θεσσαλονίκη. Αισθάνονταν ήδη υπέροχα ξένοι. 

Το σάββατο 17 Ιούνη θα εμφανιστούν ζωντανά στο τριήμερο γενεθλίων της Φάμπρικα Υφανέτ.

Δελτια Ρυπου

ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΙΛΓΚΡΑΜ
(ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ 2.14, ΑΘΗΝΑ 1/4/2017)

Στο μακρινό 1961 σε ένα πείραμα, που έμεινε γνωστό ως πείραμα του Μίλγκραμ, εθελοντές επέβαλλαν μια σειρά ερωτήσεων, που τους είχαν δοθεί από την ερευνητική ομάδα επιστημόνων, σε ηθοποιούς δεμένους σε καρέκλες. Ανάλογα με την ορθότητα της απάντησης, οι εθελοντές είχαν τη δυνατότητα -και την προτροπή από τους ερευνητές- να τιμωρήσουν τους ηθοποιούς με μια σειρά ηλεκτροσόκ, από το απλά επίπονο μέχρι το σχεδόν θανατηφόρο (450 volt).  Οι εθελοντές δε γνώριζαν ότι οι άνθρωποι των απαντήσεων ήταν ηθοποιοί, ούτε ότι τα ηλεκτροσόκ ήταν εικονικά. Οι ερωτήσεις δεν είχαν καμμία συνάφεια με τα πολιτικά ή θρησκευτικά πιστεύω των εθελοντών. Οι ηθοποιοί ούρλιαζαν στις καρέκλες τους -καλό επίπεδο υποκριτικής ή αγνή υπαρξιακή φρίκη;- καθώς το 60% των εθελοντών τους επέβαλλε χαρούμενα σε ηλεκτροσόκ 450 volt.

Πριν περίπου 10 μέρες έγινε μια επανάληψη του πειράματος, στην Πολωνία. Αυτή τη φορά το ποσοστό των εθελοντών που συνέχιζε να πατάει το κουμπί των 450 volt, μετά από μια λανθασμένη απάντηση των ηθοποιών, ήταν 90%. Τα ουρλιαχτά ήταν φανταζόμαστε το ίδιο πειστικά, αν και ίσως έλειπε πλέον η στριγκή νότα της υπαρξιακής απελπισίας.

“Μετά το Άουσβιτς συνεχίζει και γράφεται ποίηση, αλλά και να μη γραφόταν το ίδιο θα΄τανε”, αμόλησε ένα από τα κλεμμένα του τσιτάτα ο Ι., σπάζοντας την παγωμένη σιωπή που είχε ακινητοποιήσει τους Millions of Dead Τourists. Είχανε συναντηθεί για να συγγράψουν στα γρήγορα ένα δελτίο τύπου, αλλά η περιγραφή της είδησης από τον Γ. τους άφησε ακίνητους σε μια στάση που μόνο ένα καλό εγκεφαλικό ή μια τίμια εντρύφηση στην πρέζα, μπορεί να επιτύχει.

“Η φρίκη γυμνούς μας βρίσκει πάντα”, δήλωσε ο Γ.
“Όπως και η λαγνεία”, συμπλήρωσε ορθώς ο Σ.

Προφανώς, δεν έχουν τίποτε να πούνε.

Καληνύχτα ανθρώπινο είδος.

Το Σάββατο 1 Απρίλη στις 22:00, οι Millions of Dead Tourists θα εμφανιστούν μαζί με τους Ghostland στο Ίδρυμα 2.14 στην Αθήνα.

Δελτια Ρυπου