ΒΟΛΟΣ 15/06/2019

“Δεδομένου ότι κανείς δεν πρόκειται να έρθει στο λάιβ μας διαβάζοντας το δελτίο ρύπου στο σάιτ μας, γιατί να μη γράφουμε τα δελτία ρύπου μετά τη συναυλία, που θα΄χουμε και πιο πολλά να πούμε;”

Επικρατούσε η διανοητική απαξίωση μιας πολύ ζεστής και πνιγηρή μέρας, έτσι το καταφανέστατα βλακώδες επιχείρημα του Ι. έγινε δεκτό απο τους έτερους MDT, με νωχελικά ανασηκώματα ώμων, το γνωστό “κάνε ό,τι θες, αρκεί να μη μας τα πρήζεις”, στην παγκόσμια ανθρώπινη γλώσσα.

Βόλος

Όπως και να το κάνει κανείς, το να παίζεις συναυλία σε μια πόλη που εξέλεξε για δήμαρχο ένα μαφιόζο δευτέρας διαλογής, για δεύτερη συνεχόμενη θητεία και απο τον πρώτο γύρο μάλιστα, είναι κάπως ντροπιαστικό. Η πόλη έχει ωστόσο πολλούς άλλους λόγους να ποδοπατήσει τον ψυχισμό σου.

Η πρόσβαση απο το νότο ήδη σε γεμίζει εκνευρισμό. Πλησιάζεις στην είσοδο για βόλο και δεν υπάρχει πουθενά μια ταμπέλα που να λέει Βόλος. Ακόμα και όταν στρίβει κάποιος απο εθνική για βόλο, η ταμπέλα γράφει Νέα Αγχίαλος. Αναρωτιέσαι μήπως λόγω μπέου κάποιοι εύθικτοι πολίτες, απομάκρυναν με σκυμμένο κεφάλι κάθε παραπομπή του υπόλοιπου κόσμου στην πόλη τους, επιθυμώντας να πνίξουν τη ντροπή τους στη λήθη. 

Η αλήθεια είναι βέβαια εξαιρετικά πιο εξοργιστική. Αν συνεχίσεις την εθνική για καμμιά δεκαριά χιλιόμετρα, τσουπ, εμφανίζονται οι ταμπέλες για βόλο. Παραπέμπουν στη βόρεια είσοδο της πόλης και ο λόγος γίνεται προφανής στο νεόφυτο σταθμό διοδίων στην έξοδο της εθνικής. Η εταιρεία που λυμαίνεται τους δρόμους, πήγε δηλαδή και έβγαλε τις ταμπέλες που οδηγούν στην πρώτη έξοδο για την πόλη, έτσι ώστε κάποιος που δεν έχει έρθει ξανά, να αναγκαστεί να κάνει και καμμιά δεκαριά χιλιόμετρα παραπάνω και να πληρώσει και διόδια.

Έτσι βέβαια εξηγείται και ο καινούργιος περιφερειακός της πόλης, που παρέδωσε πρόσφατα ο μπέος, οποίος στερείται εξόδου προς νότο, για αθήνα ή λαμία, σε οδηγεί ντουγρού σε 25 παραπανίσια χιλιόμετρα προς τη βόρεια έξοδο, προς λάρισα. Δε γνωρίζουμε αν έχει και διόδια ως κερασάκι αυτή η εξαπάτηση, πάντως για όσους φεύγουν προς λάρισα ή θεσσαλονίκη, έχει. Μια ολάκερη πόλη συνεργάτης των εργολάβων. Για τον μπέο.   

Το i heart Volos, στην είσοδο της πόλης, ανάμεσα σε γκαζονάκι και μπιγκόνιες, σε καταρρακώνει. Πόσο θλιβερά και δηλητηριωδώς επαρχιώτικο. Τουλάχιστον το
Είμαι ο καβαλλάρς της νύχτας
(the night rider)
έτσι, αυτολεξεί, που αντικρίζει γραμμένο με σπρέυ, ο ανύποπτος ταξιδιώτης εισερχόμενος στο αγρίνιο, προκαλεί πέρα απο ανατριχίλα και ελάχιστη θυμηδία. Αλλά i heart volos; Της πόλης για τον μπέο; 

Οι MDT καταρρακωθήκαν επίσης και απο την πνιγηρότητα της ημέρας αλλά και απο το ότι δεν υπήρχε νερό να πιούνε, παρά μόνο εμφιαλωμένο. Στα ριζά του πηλίου, του βουνού των πηγών και οι πολίτες του I heart volos δε μπορούνε να πιούνε το νερό απο τις βρύσες τους. Πως γίνεται αυτό; Είναι απλό. Παίρνεις εξαιρετικό, γάργαρο νερό πηγών και αφού το μαγαρίσεις περνώντας το απο σωλήνες αμιάντου, το αφήνεις να κατηφορήσει και να αναμιχθεί με αυτό απο τις γεωτρήσεις απο τα δυο θλιβερά κουφάρια ποταμών που αντί να τα κρύψουν κάτω απο μερικούς τόνους μπετού να μη φαίνονται και να μη μυρίζουν τουλάχιστον, τα αφήνουν να διασχίζουν σε κατάσταση αποσύνθεσης την πόλη του βόλου. Το αποτέλεσμα είναι καθόλου πόσιμο νερό για τους ανθρώπους, αλλά μπόλικο νερό για τη βιομηχανία. 

Και η πλάκα είναι ότι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που διατηρούν αυτό το σύστημα ύδρευσης, ντροπής για την ανθρωπότητα, αυτής της ζωντανής προσβολής στην ανθρώπινη νοημοσύνη, προσπαθούν να πείσουν/εξαναγκάσουν τους χωριάτες να τους παραδώσουν τον έλεγχο των νερών τους για ορθολογική χρήση. Και μάλιστα στους περισσότερους το κατάφεραν κιόλας. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, οι συσκευασίες απο ράουνταπ και ντεσίζ στις πηλιορείτικες πηγές προϋπήρχαν του βολιώτικου ελέγχου των νερών. Ίδε ο άνθρωπος.

Αυτό που τους αποτέλειωσε ήταν όμως η μυρωδιά. Επίμονη και αποπνικτική, σα να΄παιζε καγκελάκι στο πολυτεχνείο, καμμένος κάδος σκουπιδιών με μια ανεπαίσθητη εσάνς δακρυγόνου, όχι και τόσο άσχημη απο μόνη της. Αυτό που ήταν το άσχημο, ήταν βέβαια ότι η μυρωδιά προέρχεται απο το εργοστάσιο των τσιμέντων 3 χιλιόμετρα έξω απο την πόλη. Και ότι μυρίζει έτσι σχεδόν κάθε βράδυ. Και ήταν και πιο κοντά στην αντίθετη απο το τσιμεντάδικο έξοδο της πόλης.

Η γαλλική εταιρεία που έχει αγοράσει την ΑΓΕΤ, ανακάλυψε ότι ο πιο φθηνός τρόπος παραγωγής ενέργειας για το εργοστάσιό της είναι τα σκουπίδια. Έτσι εισάγει καραβιές σκουπιδιών απο τη Νότια Ιταλία, αγορασμένα απο αληθινούς, αξιοσέβαστους μαφιόζους, όχι σαν αυτό το όνειδος της παρανομίας, που εκλέγει ο βόλος για δον του και έπειτα τα καίει στους φούρνους της, με τα φουγάρα της να ξερνάνε μιζέρια και μαυρίλα, δύσπνοια και καρκίνο σε ολάκερη την πόλη του βόλου. Ενδεχομένως να χρηματοδοτούνται απο κάποιο κοινοτικό κονδύλιο, για ανακύκλωση ή για παραγωγή εναλλακτικής ενέργειας, δε θα΄ταν καθόλου απίθανο.

Και δεν τρέχει τίποτε. Εγιναν κάτι διαμαρτυρίες, η εταιρεία είπε ότι δεν τη συμφέρει να καίει κάτι άλλο πλην σκουπιδιών και άμα την αναγκάσουν θα σκωθεί να φύγει, εδώ και τώρα, σαν τους καναδούς χρυσοθήρες στην χαλκιδική όταν οι περιβαλλοντικές μελέτες άρχισαν να τους γίνονται στενός κορσές, ω, μα εμείς δε λέμε κάτι τέτοιο, μας παρεξηγήσατε, είπαν οι ιθύνοντες, απλά μήπως γίνεται να μυρίζει λιγότερο;, δε γίνεται λυπούμαστε, α, καλά εντάξει. Και έτσι εδώ και πάνω απο ένα χρόνο η πόλη μυρίζει κάθε τόσο καρκίνο. Οι κατοικοί της γκρινιάζουν, γράφουν και κανένα κείμενο που και που, έκαναν και μια διαδήλωση, ειρηνική βέβαια, γιατί δε χωράει βια όταν κάποιος σε καταδικάζει σε μόνιμα αναπνευστικά προβλήματα, δεν είναι σα να σου παίρνει την προτεραιότητα σε κάποιον απο τους κυκλικούς κόμβους του μπέου και έτσι σιγά σιγά το δεχτήκαν. Και τι να κάνεις άλλωστε, σάμπως μπορούν εκατό χιλιάδες άνθρωποι να κλείσουν μια επιχείρηση όπου δουλεύουν εξακόσοι; Τους το΄παν με το καλό, δεν ήθελαν, ε, τι να κάνουν, να κάτσουν να μαλώσουν;

Αργά ή γρήγορα η έννοια του μετα-πολίτη θα γίνει της μοδός. Πολίτες πειθήνιοι και χαμηλόστροφοι, που ανήκουν εξ΄ολοκλήρου σε κάποιον επιχειρηματία ή εταιρεία και ποντάρουν την ευημερία τους στη δύναμη του αφεντικού τους. Αντιμετωπίζουν τη ζωή, σα σύγχρονοι οπαδοί, δωρεάν ιδιωτικοί στρατοί του αφεντικού της ομάδος τους. Αφήνουν στην άκρη κάθε κριτική σκέψη, κάθε δυνατότητα για αυτενέργεια, με αντάλλαγμα έναν ισχυρό προστάτη. Και έτσι αφοσιώνονται ανενόχλητοι στις μόνες δραστηριότητες που μπορούν ακόμα να επιτελέσουν αυτοβούλως, την αφόδευση και την τεκνοποίηση, δραστηριότητες, στην περιπτωσή τους, ιδίας σημασίας. Σε ένα φαιδρό, μετα-αποκαλυπτικό, μαντ μαξ σκηνικό, πόλεις ολάκερες θα αντιμάχονται ή θα συμμαχούν η μια με την άλλη, ανάλογα με τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους.

Οι υπήκοοι του βόλου και του πειραιά, θα έχουν τότε κάτι πρωτοποριακό να καυχιούνται. Μαζί βέβαια με την άνοδο της ομάδος τους στην Α Εθνική, ή το μεγαλύτερο συρτάκι του κόσμου, στο οποίο εν μέσω οικονομικής κρίσης, χιλιάδες βολιώτες επιδόθηκαν ανερυθριάστως. Υπήκοοι μικρών ή μεγαλύτερων μαφιόζων, εικόνα απο το ζοφερό μέλλον, οι πρώτοι μεταπολίτες μιας ολοένα και πιο θλιβερής εποχής.

Δελτια Ρυπου


Millions of Dead Tourists “Helicoide” – LP/CD
4 tracks album (total time 38:10). Label: 1000+1 Tilt
You can order it from Bandcamp or by sending us an e-mail here.
You can download it for free from Archive.

Recorded in Athens and Thessaloniki, January to March 2018, while both cities were being sold to airbnb.
Released March 6, 2019. 

Vocals, lyrics & tapes on Nothing is Possible by Alyssa Moxley
Mixed & mastered by Stefanos Konstantinidis at Fabrika Music studio. 
Photography by  Stéphane Charpentier

Read press release (in Greek)
Read Helicoide album reviews

Releases

ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΤΟΙΣ ΕΚΑΤΟ ΣΚΑΤΑ

Το 90% από οτιδήποτε είναι σκατά. Η ρήση του Στάρτζεον, αναφερόταν στην ανθρώπινη πολιτιστική παραγωγή. Πράγματι: οι εννιά στις 10 ταινίες είναι για καθυστερημένους, τα εννέα στα δέκα βιβλία το ίδιο, στη μουσική τα σκουπίδια καταλαμβάνουν όλες τις συχνότητες, για τα έργα που εκτίθενται, άσε καλύτερα. Αλλά αν το καλοσκεφτείς, το ίδιο ισχύει και πέρα από την πολιτιστική παραγωγή. Οι εννέα στους δέκα ανθρώπους που γνωρίζεις είναι μετριότητες, ακραιφνείς μαλάκες ή αδιάφοροι, οι εννέα στις δέκα σχέσεις σου φιλικές και ερωτικές, πήγαν κατά διαόλου, οι περισσότερες μέρες σου, μάλλον αρνητικό πρόσημο έχουν, σπανίως τρώς κάτι για το οποίο μπορείς να συζητήσεις μετά, οι εννέα στις δέκα καινοφανείς ιδέες είναι ηλιθιότητες. Γενικά, το υπάρχειν είναι κατά 90% μια αποτυχία.

Ο άνθρωπος είναι με άλλα λόγια οντολογικά καταδικασμένος να αποτυγχάνει. Αποτυχημένες επαναστάσεις, αποτυχημένες σχέσεις, αποτυχημένες ιδέες, αποτυχημένοι γονείς, σύζυγοι, επιχειρηματίες, ιδεαλιστές, ονειροπόλοι και επαναστάτες. Τίποτα δεν πετυχαίνει. Ο άνθρωπος αποτυγχάνει με τον ίδιο τρόπο που πεινάει, είναι βίαιος ή αρέσκεται να φτιάχνει ιεραρχικές δομές. Με τον ίδιο τρόπο που ένα φίδι κουλουριάζεται γύρω από ένα ραβδί. Δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Η αποτυχία είναι οντολογικά καταγεγραμμένη στο είδος μας.

Αυτές οι σκόρπιες σκέψεις ανακούφιζαν κάπως τον ψυχισμό μου καθώς κατέβαινα την αθηνάς. Αν η αποτυχία είναι ζωικό χαρακτηριστικό μας, τότε η πανάρχαια μέγγενη, που έχει επιβάλλει σε αμέτρητες ανθρώπινες γενιές τη συμμόρφωση με κάθε λογής μαλακία, με το ένα σαγόνι της να αποτελείται από καθαρό κράμα ενοχής και το άλλο χρέους, θα έπαυε να έχει οποιαδήποτε ισχύ. Αφού η αποτυχία είναι εκεί όπου αργά ή γρήγορα καταλήγει κάθε ανθρώπινη ιδέα, μπορείς πλέον να μη νοιώθεις καμμία ενοχή όταν τα΄χεις κάνει θάλασσα, όπως δε νοιώθεις και ενοχή για την αφόδευση ή τον ύπνο. Και το πλέον σημαντικό: δεν οφείλεις πουθενά και σε κανέναν να επιτύχεις. Όλοι αυτοί που μας τα πρήζουν με τα διάφορα “όλα είναι δυνατά”, μανατζεραίοι και διανοητές κυριακάτικων ενθεμάτων, δεν είναι παρά μοντέρνοι παπάδες, το ίδιο επικίνδυνοι, ποταποί και παπαρολόγοι με τους προκατόχους τους.

Τουτέστιν, η μακροχρόνια και επίπονη συνειδητοποίηση ότι η μουσική μου εταιρεία είναι μια αποτυχία, όπως επίσης και όλο το επάγγελμα του μουσικού εκδότη, υπό το πρίσμα των πρόσφατων οντολογικών μου αναζητήσεων, δεν έδειχνε και τόσο ζοφερή. Κάτι που μου ήταν απαραίτητο, καθώς η επικείμενη συνάντηση δεν προμήνυε τίποτε το ελπιδοφόρο.

Ένας μουσικός εκδότης υποφέρει πρωτίστως, από ό,τι και οι εκδότες λογοτεχνίας. Έρχεται περισσότερο κοντά απ΄ό,τι είναι σωστό και υγιεινό με τους δημιουργούς του αντικειμένου του πόθου του. Τουτέστιν, συναγελάζεται με μουσικούς. Ο όποιος αρχικός ρομαντισμός, γρήγορα μαραζώνει κάτω από το δηλητήριο της αθεράπευτης εγωπάθειας, της μικρότητας, της χυδαιότητας των επιδιώξεων και της απληστίας και δε μένει χώρος παρά για την απελπισία και για τις βαθιές της ρίζες που στραγγαλίζουν την ψυχή σου. Το πρώτο που μαθαίνει κάποιος συναλλασσόμενος με τους μουσικούς είναι να διακρίνει το χυδαίο υλισμό πίσω από την επαναστατικότητα και τη διανοητική υστέρηση πίσω απο την εκκεντρικότητα.

Δεν είχα καμμία ένδειξη ότι οι Millions of Dead Tourists αποτελούσαν εξαίρεση. Οι φανφαρολογίες και τα κλεμμένα καταστασιακά τους τσιτάτα, μου προκαλούσαν ήδη δυσφορία και η συνάντηση που επέμεναν να γίνει σε ένα από τα τρέντυ και ακριβά μπαρ του αθηνέζικου κέντρου, στο οποίο σημειωτέον είμαι απολύτως βέβαιος ότι ποτέ τους δε σύχναζαν, δεν εμπεριείχε παρά άσχημους οιωνούς.

Ήταν ήδη εκεί όταν έφθασα και πριν καλά καλά κάνουμε τους τυπικούς χαιρετισμούς, ο ένας τους σήκωσε το χέρι του καλώντας τη σερβιτόρα. Παρήγγειλαν ουίσκι, μαλτ, παρόλο που είμαι σίγουρος ότι οι ποιοτικές τους απαιτήσεις σπανίως υπερβαίνουν την άμστελ κουτάκι σε πλαστικό ποτήρι. Η ομορφιά της νεαρής σερβιτόρας που μας έφερε τα ποτά ήταν σε ζωηρή αντίθεση με τη γενικότερη αισθητική υποβάθμιση που έδειχναν να εκπέμπουν οι τρεις τους και πολύ φοβάμαι και κατά συνέπεια και εγώ.

“Να σε πληρώσουμε κιόλας”, έκανε ένας τους.
Τρία ελαφρώς ειρωνικά βλέματα καρφώθηκαν πάνω μου, με χαρούμενη προσμονή, καθώς έβγαζα το πορτοφόλι μου. Είχαν λοιπόν μάθει από την προηγούμενη φορά που τους άφησα να πληρώσουν μόνοι τους τα ποτά τους. Κανάγιες.
“Είναι 36 ευρώ”, έκανε περιχαρής η σερβιτόρα.

Τα επόμενα λεπτά κύλησαν μέσα στη σιωπή, που διακοπτόταν από τα αηδιαστικά ρουφήγματα των πανάκριβων αποσταγμάτων τους και τον τραγανιστό ήχο των ξηρών καρπών στα βουλιμικά τους σαγόνια. Αν υπάρχει τελικά κάτι χειρότερο από τη συνδιαλλαγή με τους μάνατζερ των μουσικών, είναι η συνδιαλλαγή με τους ίδιους τους μουσικούς. Αρκεί μια ώρα σε ένα μπαρ μαζί τους για να σε ρίξει στο χειρότερο αισθητικό βόρβορο.

“Να λες πάλι καλά που δεν έχεις να κάνεις με ηθοποιούς, πιο εγωπαθή, φαντασμένα, ανόητα και ολωσδιόλου κάλπικα πλάσματα δεν έχουν ξαναμολύνει τον πλανήτη”, θυμάμαι να μου απαντά ένας φίλος ατζέντης στα παραπονά μου, λίγο πριν η νοσοκόμα δώσει τέλος στο επισκεπτηριό μου, για το απογευματινό του κοκτέηλ ηρεμιστικών. Ισχνή παρηγοριά.

“Τελειώσατε λοιπόν με την ηχογράφηση”, έκανα.
Δυο χέρια κινήθηκαν ταυτόχρονα, το ένα για να κάνει νόημα στη σερβιτόρα και το άλλο για να παρουσιάσει ένα σιντι στο τραπέζι. Ανυπομονώντας να δώσω ένα τέλος σ΄αυτό το μαρτύριο για την ψυχή και το καλό γούστο, άπλωσα το χέρι μου και προσπάθησα να το σύρω προς το μέρος μου, μόνο και μόνο για να συναντήσω τη σθεναρή αντίσταση από τα ακροδάχτυλα του χεριού που μου το παρουσίασε. Σε μια στιγμή απερισκεψίας, επέμεινα για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου παραπάνω στην -αποτυχημένη- μου προσπάθεια τραβήγματος και όπως ήταν φυσικό σε τέτοια βαθιά οππορτουνιστικά υποκείμενα όταν, προσποιούμενος μια ανύπαρκτη φυσικότητα, απομάκρυνα -φευ, πολύ αργά- το χέρι μου και σήκωσα το βλέμμα μου δε διέκρινα παρά ηθική αποδοκιμασία, στα δικά τους. Νοιώθοντας παραλόγως, σα να με έπιασαν στα πράσσα, αισθάνθηκα να κοκκινίζω και όταν το αισθάνθηκα, κοκκίνισα κανονικά.

“36 ευρώ”, είπε η σερβιτόρα, με ένα χαμόγελο που δε μπορούσα παρά να εκλάβω ως ειρωνικό, απιθώνοντας 3 φρέσκα μαλτ, δίπλα στα πρώτα, που δεν είχαν ακόμη τελειώσει. Η κατάσταση ήταν πραγματικά βγαλμένη από την κόλαση.
12 ευρώ το ποτό. Η περιοχή πέριξ του ιστορικού κέντρου πρέπει να βομβαρδιστεί από άκρη σε άκρη, συμπεριλαμβανομένων των μνημείων της, σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούσα με το εν λόγω συγκρότημα. Λιποψύχησα και παρήγγειλα και εγώ ένα, μαλτ φυσικά, οτιδήποτε άλλο θα με έκανε να δείξω, που δε με ένοιαζε, αλλά δυστυχώς και να νοιώσω, που με ένοιαζε, φτηνιάρης. Η βραδυά εξελισσόταν σε ψυχική και οικονομική καταστροφή.

Αυτή η θλιβερή κατάσταση έπρεπε το συντομότερο, οπωσδήποτε προτού τελειώσουν και το δεύτερο ποτό τους, να λάβει τέλος.

“Ας πούμε για την κυκλοφορία”, έκανα.
“Υπάρχουν ένα δυο πραγματάκια”, έκανε ο ένας τους με το βλέμμα καρφωμένο, και καλά σκεφτικό, στο ποτό του.
Αποφάσισα ότι με τέτοιου είδους υποκείμενα πρέπει κανείς να γίνεται ωμός και να αποφεύγει τις περιστροφές.
“Λεφτά; Μια μπάντα diy”
“Diy είναι οι the Callas”, με διέκοψε εκνευρισμένα ο εκ των αριστερών μου.
“Πληρώσαμε μάστερινγκ και ηχογράφηση”, συμπλήρωσε ο απεναντί μου.

Προσπαθώντας να συγκεντρωθώ και να σκεφτώ κάτι γρήγορα, αποτράβηξα το βλέμμα μου από το τραπέζι και αυτό αιχμαλωτίστηκε αναπόφευκτα, από τη μοναδική όαση καλαισθησίας σ΄αυτό το βούρκο χυδαιότητας, τη σερβιτόρα, που έχοντας στραμμένη την πλάτη προς το μέρος μας φόρτωνε το δίσκο της με μια παραγγελία για κάποιο χιπστεροβλαχαδερό, που ήταν το σχεδόν αποκλειστικό είδος πελάτη στον εν λόγω μαγαζί.

“Αποτελεί κώλο έλξης”, μίλησε για πρώτη φορά στη βραδυά ο εκ των δεξιών μου.
Οι άλλοι δυο γέλασαν με το γέλιο μεθυσμένων αντρών, ένα βήμα πριν βγάλουν έξω τα πουλιά τους και τα μετρήσουν στο τραπέζι. Εφιάλτης δίχως τέλος.
Ήταν ώρα για αποφασιστικές κινήσεις. Έβγαλα από την εσωτερική τσέπη του παλτού μου ένα διπλωμένο χαρτί Α4.

“15% από τα έσοδα”, δήλωσα.
Είμαι σίγουρος ότι οι γεμάτοι απληστία, αλκοόλ και έλλειψη στοιχειώδους παιδείας εγκεφαλοί τους, έβγαλαν τελείως διαφορετικά αποτελέσματα, το καθένα τους λάθος, στους νοερούς υπολογισμούς τους. Αλλά ακόμα και έτσι, το ποσό ήταν, όσο λάθος και να το υπολόγιζες μεγάλο. Ήταν φανερό στα γεμάτα ζωώδη ικανοποίηση βλεμματά τους.

Σφράγισα το τυπωμένο συμβόλαιο με τη σφραγίδα της εταιρείας και υπέγραψα καλλιγραφικά.
Καθώς το έσπρωχνα προς το μέρος τους, άδειασαν με μια κίνηση τα ποτήρια τους. Οι δυο τους έσκυψαν και το μελετούσαν ενώ ο άλλος έκανε νόημα στη σερβιτόρα.
“Οκ”, έκαναν, μετά απο λίγο.
“36 ευρώ”, έκανε η σερβιτόρα.
Οποιαδήποτε ευγένεια διέκρινα πριν στη φυσιογνωμία της έτεινε να εξαφανιστεί.
“Έίμαστε, λοιπόν σύμφωνοι;” έκανα με φωνή στα όρια του τρέμουλου.
Έβγαλα το καρμπόν και υπέγραψαν.
“Αυτό είναι για σας”. Εσπρωξα το αντίτυπο προς το μέρος τους καθώς έβαζα το σιντι στην τσέπη μου και σηκωνόμουν.
Ευτυχώς δεν ήταν του στυλ τους οι χειραψίες.

Τους άφησα περιχαρείς πάνω απο τα ποτά τους και κατευθύνθηκα με γρήγορα βήματα προς την έξοδο από αυτό το βούρκο.
“Είναι και 12 ευρώ το ποτό σας”, έκανε η σερβιτόρα προλαβαίνοντάς με ένα βήμα πριν την πόρτα.
Μια μικρή καριόλα.

Στην μακρινή επιστροφή προς τα στούντιο της 1000+1 ΤiLt, άντλησα κουράγιο και ικανοποίηση, κοιτάζοντας ξανά και ξανά τα άδεια συμβόλαια για το φορματ του βινυλίου και για το φορματ του σιντι και κυρίως το τσαλακωμένο, λεκιασμένο απο τα ορνιθοσκαλίσματα που χρησιμοποιούσαν ως υπογραφή, συμβόλαιο, για το φορμάτ της κασσέτας.
Και θέλουν και να καταργήσουν τον 21ο αιώνα, οι μαλάκες. Ούτε τον 18ο δεν έχουν καταλάβει.

Το Helicoide των Millions of Dead Tourists, κυκλοφορεί απο την 1000+1 Tilt σε 300 βινύλια, 160 σιντι και 2 αριθμημένες, συλλεκτικές, κασσέτες.

Δελτια Ρυπου

FORTHCOMING CONCERTS

October 25, 2019: Fabrika Autonomia, Sofia (BG)
October 26, 2019: Londophone, Bucharest (RO)
October 27, 2019: Spațiul Armonia, Timisoara (RO)
October 28, 2019: Biologica, Thessaloniki (GR)
November 16, 2019: Peirama, Ypoga K94, Athens (GR)


PAST CONCERTS

September 28, 2019: Monotone Music Dialogue, Kino Armata, Pristina (XK)
June 15, 2019:
VHS Fest 5, Volos (GR)
June 8, 2019: Fabrica Yfanet, Thessaloniki (GR)
May 18, 2019:
Kompsognathos, Karditsa (GR)
May 17, 2019: Basement of Noise, Ioannina (GR)
March 30, 2019:
Protos Orofos, Thessaloniki (GR)
March 16, 2019:
Autonomous Squat of Xanthi, Xanthi (GR)
January 12, 2019: 
Noise Delivery, Turin (IT)
December 15, 2018: 
Chimeres Space, Athens (GR)
November 24, 2018: 
Fabrika Autonomia, Sofia (BG)
November 23, 2018:
Cric festival, Museum of Contemporary Art, Skopje (MK)
June 23, 2018:
Tera Troira, Karditsa (GR)
March 2, 2018:
Fabrica Yfanet, Thessaliniki (GR)

December 9, 2017: Photography exhibition of Stéphane Charpentier “The Core” with Alyssa Moxley, Void, Athens
October 14, 2017: Tulla Culture Center, Tirana (AL)
October 13, 2017:  Termokiss Social Center, Pristina (XK)

October 12, 2017:  La Kanja, Skopje (MK)
July 21, 2017Endorphin Festival, Milea Elasonas (GR)
June 17, 2017: Fabrica Yfanet, Thessaloniki (GR)
April 29, 2017: Termita, Volos (GR)
April 1, 2017: ‘Ιδρυμα 2.14, Athens (GR)
March 3, 2017: Photography exhibition Unedited Project, Mundo Nuevo, Thessaloniki (GR)
February 4, 2017: Stoa 60, Heraklion (GR)
February 3, 2017: Ride, Hania (GR)
December 10, 2016: Biotechnia, Thessaloniki (GR)
November 1, 2016: Antifest, Dom B-612, Novi Sad (RS)
October 31, 2016: Kombinat, Beograd (RS)
October 29, 2016: Noise Fest, Menza Pri Koritu, Ljubljana (SI)
October 25, 2016: AG Club, Sarajevo (BA)
October 23, 2016: La Kana, Skopje (MK)

Concerts

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ STEPHANE CHARPENTIER “THE CORE” ΣΤΟ VOID,
ΑΘΗΝΑ 9/12/2017

Η θλίψη αυτού του κόσμου κάποιον τρόπο θα βρει να διεισδύσει στην ψυχή σου. Στην περίπτωση των Millions of Dead Tourists αυτός είχε τη μορφή Α3, περιείχε μεταξύ άλλων τη βρεττανική πρεσβεία, ένα σκαιώδες αμερικάνικο ίδρυμα πολιτισμού και ένα σκασμό εταιρείες. Ήταν δε κολλημένος φαρδιά πλατιά και ξεδιάντροπα πίσω απο το μπαρ της κατάληψης termokiss στην πρίστινα, προτελευταίου συναυλιακού σταθμού τους.

Οι νοητικοί συσχετισμοί ήτανε πολλοί, επίμονοι και αρκούντως ζοφεροί. Η υποκρισία του να χρηματοδοτείς μια κατάληψη μιας άλλης χώρας ενώ στη δικιά σου χρηματοδοτείς την καταστολή τους, το και καλά αντεργκράουντ ως πολιορκητικός κριός της ευρωπαϊκής αγοράς, η ξεφτίλα της συνύπαρξης του σήματος των καταλήψεων με λίστα χορηγών εταιρειών και κρατών και πάνω απ΄όλα βέβαια η δική τους συμμετοχή σ΄αυτή τη συνάθροιση ηλιθίων, κάλπηδων και τζιβάτων πρακτόρων της ελεύθερης αγοράς.

“Άλλη φορά να το ψάχνουμε καλύτερα πριν παίξουμε”, έκανε ο Ι., στην κοινή τους συνάντηση λίγες μέρες μετά.
“Ειδικά για καταλήψεις, τουλάχιστον τα μπαρ αυτοχρηματοδοτούνται και δε χρειάζονται χορηγούς”, επισήμανε ο Γ.
“Με τέτοια μαλακία όνομα, έπρεπε να το περιμένουμε, άκου termokiss, ντρέπεσαι και να το προφέρεις”, έκανε ο Σ.
“Σα να΄χεις γλύψει χωνάκι φράουλα με αμαρέττο”.
“Και απο τη δεύτερη μπύρα και μετά έπρεπε να τους πληρώνουμε κιόλας”.
“Απο μια πόλη που τη κεντρική της λεωφόρο την ονομάζει μπιλ κλίντον άβενιου, τι να περιμένει κανείς;”.
“Απο μια οικονομία που απο τις βόμβες της γεννιούνται γκαλλερί και εναλλακτική τέχνη, σίγουρα τίποτε”.
“Η μόνη τέχνη στην εποχή μας είναι η επιδοτούμενη”.
“Και οι μόνοι καλλιτέχνες, δημόσιοι υπάλληλοι”.

Αυτο το τελευταίο, ειπωμένο απο τον Ι., έφερε, όπως κάθε μεγαλοστομία οφείλει να κάνει, μια απότομη σιωπή.
“Ο στεφάν θέλει να παίξουμε στην έκθεση φωτογραφίας του”, άλλαξε επιδέξια το κλίμα της συζήτησης ο Σ.
“Ε, να παίξουμε, για τόσες αφίσσες μας έχει δώσει τις φωτό του”.
“Και για το εξώφυλλο του cd”.
“Οκ λοιπόν, μέσα”.
“Αυτή τη φορά να το ψάξουμε όμως, ε;”.

Οι Millions of Dead Tourists εμφανίζονται ζωντανά (ζωή και αυτή θα έλεγε κάποιος) στο Void, Νίκης 30, Σύνταγμα, στην έκθεση του Stéphane Charpentier, The Core. Η Alyssa Moxley συμπράττει μουσικά στη βραδυά, μιξάροντας ηχογραφήσεις πεδίου, ενώ ο ίδος ο Stéphane θα προβάλλει βιντεοσκοπήματα σε πραγματικό (νο σιτ) χρόνο.

 

Δελτια Ρυπου