ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗ ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΥΦΑΝΕΤ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 17/6/2017

Αυτό που τους ενόχλησε πιο πολύ στους λίγους μόλις μήνες μετεγκαταστασής τους στην αθήνα, ήταν η μύχια αίσθηση του ιθαγενή. Αρκούσε μια βόλτα στο κέντρο, ή το πνίξιμο του ίδιου του πόνου της ζωής σε ένα μπαρ, ώστε αυτή να διεισδύσει ύπουλα στους ψυχισμούς τους. Σαν τα μυρμήγκια που μεταφέρουν ακούραστα τη μελίγκρα σε ένα δέντρο,  ορδές τουριστών και ξενόφερτων καλλιτεχνών πλημμύριζαν την πόλη εναποθέτοντας το δηλητηριώδες φορτίο της -κάπως εξωτικής μάλιστα- ιθαγένειας, στους δυστυχείς κατοίκους της. Άπληστα μάτια και σμαρτφόνς τους κατέκλεβαν καθημερινά την ψυχή ενώ η ανατριχιαστική αίσθηση ότι η ζωή σου καταναλώνεται ως θέαμα, ή ακόμη χειρότερα, ως εμπειρία, τους έκανε να παραδεχτούν γεμάτοι αηδία, ότι αισθάνονταν ντόπιοι. Αναμφίβολη ένδειξη βιαστικής αναχώρησης από μια ακόμα  πόλη.

Ενδιαμέσως, τα διάφορα φιλόδοξα σχεδιά τους ναυάγησαν αύτανδρα. Το πλέον πρόσφατο “μια σας και μια μας, κουφάλες”, ήδη έμπαζε νερά. Το κράουντφάντινγκ για την αποστολή των τριών τους στο κάσελ, ώστε να εκδικηθούν με ιδίας ποιότητας κακή αισθητική την λαίλαπα κακού γούστου που έπληττε την αθήνα, ήταν μια παταγώδης οικονομική αποτυχία. Παράλληλα, ο Σ. αν και συμφωνούσε απόλυτα με το ιδεολογικό πλαίσιο και την αναγκαιότητα του σχεδίου, έβαζε έντονες ενστάσεις στην  προοπτική του να περιδιαβεί χορεύοντας τους δρόμους της γερμανικής σκατούπολης υπό τους ήχους λάτιν μουσικής, ενώ ο Γ. έθετε ένα κάπως θεωρητικό ζήτημα προσβολής του καλού γούστου, στην ιδέα του να γεμίσουν οι τοίχοι του κάσελ με αφίσσες με τσιτάτα της σώτης τριανταφύλλου.

“Να πάει να γαμηθεί το καλό γούστο”, αντέτεινε ο Ι. Εις μάτην όμως. Την επομένη έπιασε άλλωστε τον εαυτό του να φωνάζει “γκο χομ, γουι ντοντ γοντ γιου χηαρ”, σε ένα συναυλιακό κοινό αποτελούμενο σχεδόν εξολοκλήρου από θλιμμένες γερμανιδούλες και ευαίσθητα ολλανδάκια και κατάλαβε ότι τα πράγματα έχουν πάρει πολύ άσχημη ντροπή. Μετά από μια σύντομη σύσκεψη των τριών τους αποφασίστηκε η σύνηθης τακτική αντιμετώπισης των εμποδίων της ζωής: η φυγή.

Την επομένη κιόλας ανέπνεαν ανακουφισμένοι τη θερμαϊκή σκατίλα με την οποία προϊδεάζει τους ταξιδιώτες η θεσσαλονίκη. Αισθάνονταν ήδη υπέροχα ξένοι. 

Το σάββατο 17 Ιούνη θα εμφανιστούν ζωντανά στο τριήμερο γενεθλίων της Φάμπρικα Υφανέτ.

Δελτια Ρυπου

ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΙΛΓΚΡΑΜ
(ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ 2.14, ΑΘΗΝΑ 1/4/2017)

Στο μακρινό 1961 σε ένα πείραμα, που έμεινε γνωστό ως πείραμα του Μίλγκραμ, εθελοντές επέβαλλαν μια σειρά ερωτήσεων, που τους είχαν δοθεί από την ερευνητική ομάδα επιστημόνων, σε ηθοποιούς δεμένους σε καρέκλες. Ανάλογα με την ορθότητα της απάντησης, οι εθελοντές είχαν τη δυνατότητα -και την προτροπή από τους ερευνητές- να τιμωρήσουν τους ηθοποιούς με μια σειρά ηλεκτροσόκ, από το απλά επίπονο μέχρι το σχεδόν θανατηφόρο (450 volt).  Οι εθελοντές δε γνώριζαν ότι οι άνθρωποι των απαντήσεων ήταν ηθοποιοί, ούτε ότι τα ηλεκτροσόκ ήταν εικονικά. Οι ερωτήσεις δεν είχαν καμμία συνάφεια με τα πολιτικά ή θρησκευτικά πιστεύω των εθελοντών. Οι ηθοποιοί ούρλιαζαν στις καρέκλες τους -καλό επίπεδο υποκριτικής ή αγνή υπαρξιακή φρίκη;- καθώς το 60% των εθελοντών τους επέβαλλε χαρούμενα σε ηλεκτροσόκ 450 volt.

Πριν περίπου 10 μέρες έγινε μια επανάληψη του πειράματος, στην Πολωνία. Αυτή τη φορά το ποσοστό των εθελοντών που συνέχιζε να πατάει το κουμπί των 450 volt, μετά από μια λανθασμένη απάντηση των ηθοποιών, ήταν 90%. Τα ουρλιαχτά ήταν φανταζόμαστε το ίδιο πειστικά, αν και ίσως έλειπε πλέον η στριγκή νότα της υπαρξιακής απελπισίας.

“Μετά το Άουσβιτς συνεχίζει και γράφεται ποίηση, αλλά και να μη γραφόταν το ίδιο θα΄τανε”, αμόλησε ένα από τα κλεμμένα του τσιτάτα ο Ι., σπάζοντας την παγωμένη σιωπή που είχε ακινητοποιήσει τους Millions of Dead Τourists. Είχανε συναντηθεί για να συγγράψουν στα γρήγορα ένα δελτίο τύπου, αλλά η περιγραφή της είδησης από τον Γ. τους άφησε ακίνητους σε μια στάση που μόνο ένα καλό εγκεφαλικό ή μια τίμια εντρύφηση στην πρέζα, μπορεί να επιτύχει.

“Η φρίκη γυμνούς μας βρίσκει πάντα”, δήλωσε ο Γ.
“Όπως και η λαγνεία”, συμπλήρωσε ορθώς ο Σ.

Προφανώς, δεν έχουν τίποτε να πούνε.

Καληνύχτα ανθρώπινο είδος.

Το Σάββατο 1 Απρίλη στις 22:00, οι Millions of Dead Tourists θα εμφανιστούν μαζί με τους Ghostland στο Ίδρυμα 2.14 στην Αθήνα.

Δελτια Ρυπου

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΑΡΝΗΤΙΚΟΥ
(ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ UNEDITED PROJECT, MUNTO NUEVO, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 3/3/2017)

Ανοίγοντας τη μπαλκονόπορτα της καμαρής τους, το φως ξεχύθηκε, πλημμυρίζοντας όλο το δωμάτιο, σκεπάζοντας αστραπιαία το κάπως υγρό ημίφως. Ο ήλιος της μεσογείου, εξευγενισμένος από το ασταμάτητο παιχνιδισμά του με το γαλάζιο του αιγαίου, επιτέθηκε σε κάθε μύχιο καταφύγιο σκοτεινιάς, κατακτώντας θριαμβευτικά το χώρο.

Οι δυο μορφές στα αντικρυστά κρεβάτια, τον υποδέχτηκαν με μουρμουρητά αποδοκιμασίας και ένα δυο άνευρες, κακόκεφες πορδές.
“Κλείσε τη μπαλκονόπορτα, ρε ηλίθιε, θα παγώσουμε”, έκανε ο Σ.
Ο Γ. αρκέστηκε στο να μουγκρίσει τη δυσαρεσκειά του.
Ο Ι. γύρισε να τους αντικρύσει κάτωχρος.
“Είχα έναν εφιάλτη”, δήλωσε.
“Δεν ήταν εφιάλτης, τριπάκι ήταν, γαμώ την καθυστερησή σου”, πέρασε απρόθυμα στον προφορικό λόγο ο Γ.
Είχε εν μέρει, τεχνικά δίκιο. Ο συνδυασμός ελ ες ντι και κεταμίνης τους είχε προσφέρει, λίγο πριν το ξημέρωμα, ένα στοργικό καταφύγιο, μακρυά από την ταλαιπωρία και την μικροψυχία αυτού του κόσμου. Ο εφιάλτης του Ι. ήταν επιστημονικώς αδύνατο να διακριθεί από μια από τις συνηθισμένες του ναρκω-ενοράσεις.
“Ήμουν ακίνητος στην άκρη του πεζοδρομίου, καταμεσής ενός πλήθους χαρούμενων προσώπων που ξεχύνονταν κατά πάνω μου. Όλοι τους χαμογελούσαν μανιακά και αντάλλασσαν αβάσταχτες κοινοτυπίες. Οι αντιχειρές τους, ενωμένοι σε μια θάλασσα επιδοκιμασίας, ένα τεράστιο λάικ, πάλλονταν ρυθμικά προς το μέρος μου”. Το βλέμμα του είχε το χαρακτηριστικό θόλωμα εκείνων που έχουν ανταλλάξει ματιές με τη Νιτσεϊκή άβυσσο και απομάκρυναν πρώτοι το βλέμμα.
“Βρώμαγε παντού κρίση πανικού”, έκανε και κάλυψε το προσωπό του με τα χέρια του.
Οι άλλοι δυο έμειναν αμίλητοι, ανίκανοι, όπως κάθε ανεμοδαρμένη από τους βοριάδες της μοίρας ψυχή, να παραβλέψουν μια επιτυχημένη αλληγορία. Οι τρεις βδομάδες στην ηλιόλουστη κρήτη είχαν ζεστάνει κάπως την ψυχή τους και το καλό φαγητό, τα ποτά και η γενική έλλειψη ταλαιπωρίας, τους είχαν αποζημιώσει για τον συχνό συναγελασμό τους με χίπστερς, διαφόρων εθνικοτήτων και ηλικιών. Αλλά ήδη η παραμονή τους στο νησί έμοιαζε να φτάνει στα οριά της. Η όποια επιτυχία της μουσικής τους εκεί έδειχνε ήδη τα πρώτα σημάδια αδυναμίας παροχής των απαιτούμενων για την επιβίωσή τους.

Σε μια μάλλον παράτολμη κίνηση, είχαν ξοδέψει τις λιγοστές οικονομίες τους για την αγορά ενός διαμερίσματος για αντεστραμμένο ερ μπι εν μπι. Ο Ι. σε μια από τις συνηθισμένες του επιδείξεις λεκτικής υπερβολής, είχε καταφέρει να πείσει, τόσο αυτούς, όσο και άλλους ντόπιους συνδαιτήμονες, ότι θα ήταν μια πράξη εξισορρόπησης του κοσμικού ενεργειακού ισοζυγίου, ένα τρυφερό χάδι στα βουλωμένα τσι αυτού του κόσμου, η χρήση ενός διαμερίσματος για ενοικίαση αποκλειστικώς σε ιδιοκτήτες ερ μπι εν μπι, σε τιμές μάλιστα παραπλήσιες των ενοικίων που εισέπρατταν από τους τουρίστες. Το γεγονός ότι σε αυτή την καινοφανή σταρτ άπ, έσπευσαν να συμμετάσχουν και πολλοί από τους φίλους και ερωτικούς συντρόφους των ερ μπι εν μπι ιδιοκτητών, έδωσε, κατά πως λένε, αέρα στα πανιά τους.
Φευ – είχαν υπολογίσει χωρίς τα αραχνώδη δίχτυα της ελληνικής οικογένειας. Οι ιδιοκτήτες ερ μπι εν μπι, έδειξαν μεν την αναμενόμενη ντροπή, σταματώντας να καβατζώνονται αμισθί στα σπίτια των πρώην φίλων και ερωτικών συντρόφων τους και νυν νεόκοπων κράουντ φάντινγκ επενδυτών, μποϋκόταραν αδίστακτα δε το όλο εγχείρημα, επιλέγοντας μια περιστασιακή επιστροφή στα γονεϊκά σπίτια των τριγύρω χωριών.
Πέρα όμως από την επιφαινόμενη χρεωκοπία τους, οι εμ ντι τι, παγιδευμένοι σε μια δίνη μαλθακότητας, διάχυσης τουριστικού χρήματος και αξύριστης ατημελησιάς, ήταν αναγκασμένοι να παραδεχτούν ότι κινδύνευαν να παρασυρθούν μακρυά από τους σκοπούς τους, σε μια νεκρή θάλασσα θετικότητας. Έναν απογυμνωμένο από νόημα εφιάλτη που θα κατάπινε τη ζωή τους όπως οι τουρίστες τις γαρίδες – μην  αφήνοντας παρά τα τσακισμένα κελύφη τους στο πεζοδρόμιο.

Το ίδιο βράδυ ταξίδευαν με το πλοίο προς ηπειρωτική ελλάδα.

Την Παρασκευή τρεις Μάρτη στις 23:00, θα εμφανιστούν στην κατάληψη Mundo Nuevo στη Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια της έκθεσης φωτογραφίας Unedited Project.

Δελτια Ρυπου

ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΕΙΝ
(ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ 3-4/2/2017)

Οι Millions of Dead Tourists (εφεξής MDT, χάριν συντομίας) συναντήθηκαν ξανά μαζί σε ένα από τα αγαπημένα τους μέρη: τα εγκαίνια σε μια γκαλλερί. Ο συναγελασμός με τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας, όξυνε την απαραίτητη αίσθηση του αρνητικού και ο μπουφές, εν καιρώ κρίσης, εκλέπτυνε τους κάπως βασανισμένους γευστικούς τους κάλυκες. Σε μια στρατηγικής σημασίας απόσταση από το μπουφέ και το μίνι μπαρ, σχολίαζαν, παραγεμισμένοι με αλκοόλ και καναπεδάκια, τον ξεπεσμό του ανθρώπινου είδους. Όλα οδεύαν περίφημα λοιπόν, μέχρι τη στιγμή που μια καλλίπυγος νεαρά, με ένα καλά καρφιτσωμένο χαμόγελο τηλεπαρουσιάστριας τους πλησίασε. Ο Σ. και ο Γ. ενεργοποίησαν το ένστικτο του φυγά και απομακρύνθηκαν από την πορεία της, ακροβολιζόμενοι στην ανατολική και δυτική πλευρά του μπουφέ, αντίστοιχα, εξασφαλίζοντας, με καλά ζυγιασμένες αγκωνιές και πατήματα παπουτσιών, τον έλεγχο του βορειοδυτικού περάσματος. Ο Ι., είτε λόγω υπερβολικής αυτοπεποίθησης, ή μιας εγγενούς λαιμαργίας για το δωρεάν αλκοόλ, παρέμεινε στη θέση του.
“Μαζεύουμε υπογραφές, για τη σωτηρία του ιστορικού συγκροτήματος λαμπράκη”, δήλωσε η νεαρά. Ο Ι. θόλωσε. Παρόλο που είχε διδαχτεί να περιμένει τα χειρότερα από το ανθρώπινο είδος, κάποιες καλά κρυμμένες ευαισθησίες, ίσως και αφέλειες, τον έκαναν σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις να παραλύει. Η αδίστακτη νεαρά, εξέλαβε προφανώς το σαστισμά του, ως αδυναμία και άρχισε να εκθέτει τους λόγους που η υπογραφή όλων των ευαίσθητων ανθρώπων του πνεύματος και των γραμμάτων, ήταν απαραίτητη για τον πλουραλισμό στην ενημέρωση. Ο Ι. ένοιωσε να ασφυκτιά, το καρφιτσωμένο χαμόγελο της νεαρής, είχε αποσπαστεί από το προσωπό της και παλινδρομούσε στο οπτικό πεδίο του, σαν μια λούπα κακού τριπ, τα λόγια ξεχύνονταν από το στόμα της βαμμένα πράσινα και στάζοντας καφέ βλέννα, ένοιωσε να πλησιάζει λιγοθυμία, έψαξε με το βλέμμα του τους φίλους του, αλλά αυτοί ήταν απασχολημένοι με το να γεμίζουν τις τσέπες των παλτών τους με τυροπιτάκια και μπουρεκάκια, το πλανώμενο χαμόγελο, όχι της γάτας του τσεσάιρ, αλλά του τέρατος από την κόλαση, του έφραζε το δρόμο, στηρίχτηκε απο ένα τραπεζάκι, καθώς ο δαίμονας πλησίασε κοντά του, το χαμόγελο, ο στυλός, το χαρτί.

Παρέμεινε χλωμός, όσο περπατούσε με τους δυο φίλους του. Δε μπορούσε να το κρατήσει άλλο μέσα του.
“Υπέγραψα”.
Σταμάτησαν απότομα και τον κοίταξαν.
“Για τη σωτηρία του Δολ. Υπέγραψα”, επανέλαβε συντετριμμένος.
Το βλέμμα των δυο φίλων του είχε τη συμπάθεια που επιφυλάσσουμε για τα σκατά σκύλου στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού μας.
“Με το ονομά σου;”
“Ναι. Έβαλα και τα δικά σας”.

Άλλες εποχές παρείχαν στους πολίτες, κάποιους δρόμους διαφυγής από ένα εξαιρετικά ατιμωτικό γεγονός. Υπήρχε η λεγεώνα των ξένων, ή τα υπόγεια κελλιά μοναχών. Στη δική μας εποχή, δεν υπάρχει πουθενά να πας. Οι MDT μετά από μια σύντομη και καταθλιπτική συζήτηση αποφάσισαν να αποφύγουν τα δυο μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας μας για τα επόμενα λάιβ τους. Και με ένα κάπως μεταφυσικό είναι η αλήθεια σκεπτικό, να κινηθούν όσο το δυνατόν πιο νότια, ελπίζοντας ότι η πελοποννησιακή έρημος θα ανακόψει την αδυσώπητη πορεία της ντροπιαστικής φήμης τους.
Κατοικοεδρεύουν πλέον στην Κρήτη, κοιτάζοντας με ανησυχία κάθε καινούργιο πλοίο που φτάνει εκεί και αναρωτώμενοι πως διάφοροι γνωστοί τους μουσικοί και όχι μόνο, κατάφεραν να μην αλλάξουν πόλη μετά τη υπογραφή τους για τη σωτηρία του διευθυντή του φεστιβάλ αθηνών.
Στις αρχές φλεβάρη δίνουν τα πρώτα τους λάιβ στην καινούργια τους πατρίδα.
Την παρασκευή 3 φλεβάρη, θα εμφανιστούν μαζί με τον ps stamps back στο Ride στα Χανιά, και το σάββατο 4 φλεβάρη, στη Στοά στο Ηράκλειο, μαζί με τους Ξέρα.

Δελτια Ρυπου

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗ ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 10/12/2016

“Χρησιμοποιούν την ενέργεια και την οργή του πανκ για να εφορμήσουν, μέσα από τις ρωγμές, στην αληθινή ζωή και την μετα-δημοκρατική εφιαλτική πραγματικότητα”
N.M.E.

Κάτι τέτοιες μαλακίες διάβαζαν και οι 3 ηρωές μας και σκέφτηκαν, γιατί αυτοί και όχι εμείς; Οι καιροί είχαν άλλωστε αλλάξει. Τα κορίτσια έφευγαν με άλλους, τα ναρκωτικά ήταν όλο και πιο συχνά τζούφια, ακόμα και ο περιπτεράς της γειτονιάς τους έκλεβε στα ρέστα. Αποφάσισαν λοιπόν να δώσουν μια τελευταία ευκαιρία στη ζωή να αποδείξει ότι δε βολτάρει μονίμως στους κάτω μαχαλάδες της ύπαρξης. Η κυβέρνηση σύριζα δεν έκανε δεχτές τις προϋποθέσεις που είχαν θέσει για τη συμμετοχή τους στο κυβερνητικό άρμα, καθώς έκρινε ως υπερβολικό το μέτρο του καταναγκαστικού καθαρισμού κάθε βουλωμένης τουαλέτας της αθήνας απο τους ατενίστας και απέρριψε ως νοσηρό το μέτρο της φυλάκισης, δημόσιας διαπόμπευσης και δήμευσης περιουσίας όσων βρωμίζουν το δημόσιο λόγο με γραπτά ή προφορικά ξερατά. Για λόγους καθαρά ηλικιακούς και κυρίως βαρεμάρας, ήταν μάλλον απίθανο να προσδοκήσουν μια διεθνή καριέρα στον αθλητισμό, στα μμε ίσως κάτι να κατάφερναν αλλά είναι περιβόητοι σιχασιάρηδες και όταν επιτέλους κατάλαβαν πως λειτουργεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, δεν τους είχε μείνει φράγκο. Τι άλλο τους έμενε λοιπόν από το να χρησιμοποιήσουν τη μουσική και τις διάφορες ασελγειές τους πάνω της;

Για τους σκοπούς τους χρησιμοποιούν: ένα σήκουενσερ, δύο μπάσσα, δύο συνθ, ένα λάπτοπ, ανάκατες ηχογραφήσεις και καμμιά δεκαριά πετάλια. Η μουσική τους περιγράφεται εύστοχα ως μπας-κλας ηλεκτρόνικς.

Δελτια Ρυπου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ CD

Φτάνοντας στην ιστανμπούλ, οι Σ. και Ι., ένοιωθαν για μια ακόμη φορά, περισσότερο ξεβρασμένοι, παρά αφιχθέντες. Οι επηρεασμένες από τις μεγαλοστομίες των καταστασιακών αφελείς φαντασιώσεις τους για περιπλανήσεις, περιπέτειες, δον ζουανισμούς, φλαννέρς και νε τραβαγιέ ζαμέ, είχαν καταλήξει σε όλο λαιμαργία βλέμματα έξω από ένα μαγαζί με κεμπάμπ και μια συνεχιζόμενη και αυξανόμενη ένδεια, πνευματική κυρίως, αλλά δυστυχώς και υλική. Οι παραφουσκωμένοι με επαναστατικά φαντασιακά εγκέφαλοί τους υποχρεώθηκαν, από την ίδια τη διαδικασία της ζωής, σε ένα αργόσυρτο και βασανιστικό ξεφούσκωμα, σαν πορδή δειλού.

Σε μια αξιογέλαστη προσπάθεια να αναβιώσουν κάποια από τις συγκινήσεις του παρελθόντος, κατέβασαν μια σεβαστή ποσότητα ληγμένου ελ εσ ντι, που είχε αραχνιάσει σε ένα συρτάρι του Ι. Και κάθισαν με θέα προς το βόσπορο να περιμένουν το φίλο τους Γ. που είχε αναλάβει την αποστολή εξεύρεσης τροφής και στέγασης σε άλλη μια πόλη που αποδεικνυόταν το ίδιο άπονη και αδιάφορη στα ανθρώπινα βάσανα και τις αιώνιες ματαιώσεις, όπως όλες οι υπόλοιπες.

Κανείς τους δεν ευελπιστούσε βέβαια σε κάποια ενόραση ή αποκάλυψη. Τα΄χανε ξεχάσει αυτά τα λιγδιασμένα δάχτυλα. Των ανθρώπων που ευαγγελίζονταν ενοράσεις.

Το πρώτο τους συναίσθημα οπότε όταν από τα νερά του βοσπόρου άρχισε να αναδύεται κάτι σαν γκριζοπράσινη σαπισμένη σάρκα, ήταν ένα μείγμα έκπληξης και ενθουσιασμού. Η οποία μετατράπηκε σε ανησυχία και αμέσως μετά, σε ξεκάθαρη φρίκη, καθώς οι άμορφες σάρκες ξεχύθηκαν στην πόλη από κάτω τους. Όλα τα κτήρια και οι δρόμοι, σκεπάστηκαν από αυτή την ακαθόριστη και ξεκάθαρα ληγμένη, μάζα. Η σαρκώδη λαίλαπα, κατάπινε ανθρώπους και αυτοκίνητα, σπίτια και δέντρα και δεν άφηνε πίσω της παρά καμμένη γη, ξασπρισμένα κόκκαλα, χαλάσματα, σκουριασμένα μέταλλα και αίθουσες αναμονής αεροδρομίων.

Παρόλο που οι δυο φίλοι μας στο αποτυχημένο μεν, αλλά όχι ολότελα ανώφελο πέρασμά τους από τη ζωή, είχαν μάθει να μην παίρνουν απόλυτα σοβαρά τις αισθήσεις τους, πόσω μάλλον τα συναισθηματά τους, ο μηχανικός αλαλαγμός της επελαύνουσας μάζας προς το μέρος τους, έκανε το αίμα τους να παγώσει. Η μάζα είχε ήδη φτάσει λίγα μέτρα από το πέτρινο τοιχίο που φιλοξενούσε τα δυο παραλυμένα από τον τρόμο σώματα, όταν άρχισαν να διακρίνουν μορφές μέσα στη προελαύνουσα βορβορώδη φρίκη.

Ο Γ. άνοιξε, περισσότερο με απηυδισμό παρά με ανησυχία, τον ανθρώπινο κλοιό που είχε σχηματιστεί γύρω από τις δυο κωματώδεις υπάρξεις. Άρχισε να ταρακουνάει τους δυο φίλους του και καθώς αυτοί δε συνέρχονταν ξεκίνησε, στην αρχή με πραγματική ανησυχία και μετά με ολοένα και αυξανόμενη ευχαρίστηση, να τους χαστουκίζει. Πρώτος συνήλθε ο Ι. με την έκφραση της φρίκης αποτυπωμένη ακόμα στο πρόσωπό του.

“Νεκροί τουρίστες”, δήλωσε.

“Εκατομμύρια από δαύτους”, επιβεβαίωσε ευθύς αμέσως ο Σ.

“Γαμημένοι,” έκανε με ζέση ο Γ. Δε διευκρίνισε αν εννοούσε τους νεκρούς τουρίστες ή τους δυο φίλους του.

Οι millions of dead tourists έκαναν το πρώτο λάιβ τους στην ιστανμπουλ την άνοιξη του 16. Τότε όμως δε λεγόντουσαν έτσι, ούτε ήξεραν ότι ήτανε μπάντα. Ήδη από τις πρώτες στιγμές της δημιουργίας τους, έντυπα όπως το N.M.E. έγραψαν διθυράμβους: “Οι αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες της britpop”. Το γεγονός ότι είχαν γραφτεί για τους Oasis και όχι για αυτούς, καθόλου δεν πτόησε τους ήρωες μας, οι οποίοι άλλωστε αντιμετώπιζαν πάντα τον κόσμο των μήντια ως ένα πελώριο και ελαφρώς τοξικό πεδίο για υφαρπαγή και λογοκλοπή. Και χρησιμοποίησαν την περιγραφόμενη και ως “bass class electronics” μουσική τους, ως όχημα για να μη γίνει το κακό τριπ πραγματικότητα.
Η προσέγγισή τους ήταν δύσκολη, αλλά η εξαγορά τους σχετικά εύκολη και αν το καλοσκεφτείς, φτηνή. Τους άφησα πάνω από τα μαλτ ουίσκι τους, τα οποία θεωρούσαν κερασμένα και έφυγα χωρίς να πληρώσω το λογαριασμό. Θα τους χρησίμευε ίσως ως εμπειρία. Η ηχογράφησή τους ήταν στην τσέπη της καμπαρντίνας μου.

Κυκλοφόρησα πριν λίγες μέρες το σιντι τους. Μπορείτε να το προμηθευτείτε:

α. στέλνοντας ή δίνοντας ή υποσχόμενοι με κάποιο τρόπο το ποσό των 5 ευρώ, στον υπεύθυνο της υπεύθυνης για την παραγωγή, 1000+1 Tilt, δηλαδή σε εμένα, ή

β. χρησιμοποιόντας τη γοητεία σας αν πετύχετε κανέναν τους ευδιάθετο ή μεθυσμένο. Μην τους αφήσετε να σας ακολουθήσουν σπίτι ωστόσο, θα σας κοστίσουν παραπάνω.

Ανταλλαγές και υποσχέσεις δεκτές κατόπιν συννενοήσεως.

www.tiltrecordings.org

Δελτια Ρυπου