ΒΟΛΟΣ 15/06/2019

“Δεδομένου ότι κανείς δεν πρόκειται να έρθει στο λάιβ μας διαβάζοντας το δελτίο ρύπου στο σάιτ μας, γιατί να μη γράφουμε τα δελτία ρύπου μετά τη συναυλία, που θα΄χουμε και πιο πολλά να πούμε;”

Επικρατούσε η διανοητική απαξίωση μιας πολύ ζεστής και πνιγηρή μέρας, έτσι το καταφανέστατα βλακώδες επιχείρημα του Ι. έγινε δεκτό απο τους έτερους MDT, με νωχελικά ανασηκώματα ώμων, το γνωστό “κάνε ό,τι θες, αρκεί να μη μας τα πρήζεις”, στην παγκόσμια ανθρώπινη γλώσσα.

Βόλος

Όπως και να το κάνει κανείς, το να παίζεις συναυλία σε μια πόλη που εξέλεξε για δήμαρχο ένα μαφιόζο δευτέρας διαλογής, για δεύτερη συνεχόμενη θητεία και απο τον πρώτο γύρο μάλιστα, είναι κάπως ντροπιαστικό. Η πόλη έχει ωστόσο πολλούς άλλους λόγους να ποδοπατήσει τον ψυχισμό σου.

Η πρόσβαση απο το νότο ήδη σε γεμίζει εκνευρισμό. Πλησιάζεις στην είσοδο για βόλο και δεν υπάρχει πουθενά μια ταμπέλα που να λέει Βόλος. Ακόμα και όταν στρίβει κάποιος απο εθνική για βόλο, η ταμπέλα γράφει Νέα Αγχίαλος. Αναρωτιέσαι μήπως λόγω μπέου κάποιοι εύθικτοι πολίτες, απομάκρυναν με σκυμμένο κεφάλι κάθε παραπομπή του υπόλοιπου κόσμου στην πόλη τους, επιθυμώντας να πνίξουν τη ντροπή τους στη λήθη. 

Η αλήθεια είναι βέβαια εξαιρετικά πιο εξοργιστική. Αν συνεχίσεις την εθνική για καμμιά δεκαριά χιλιόμετρα, τσουπ, εμφανίζονται οι ταμπέλες για βόλο. Παραπέμπουν στη βόρεια είσοδο της πόλης και ο λόγος γίνεται προφανής στο νεόφυτο σταθμό διοδίων στην έξοδο της εθνικής. Η εταιρεία που λυμαίνεται τους δρόμους, πήγε δηλαδή και έβγαλε τις ταμπέλες που οδηγούν στην πρώτη έξοδο για την πόλη, έτσι ώστε κάποιος που δεν έχει έρθει ξανά, να αναγκαστεί να κάνει και καμμιά δεκαριά χιλιόμετρα παραπάνω και να πληρώσει και διόδια.

Έτσι βέβαια εξηγείται και ο καινούργιος περιφερειακός της πόλης, που παρέδωσε πρόσφατα ο μπέος, οποίος στερείται εξόδου προς νότο, για αθήνα ή λαμία, σε οδηγεί ντουγρού σε 25 παραπανίσια χιλιόμετρα προς τη βόρεια έξοδο, προς λάρισα. Δε γνωρίζουμε αν έχει και διόδια ως κερασάκι αυτή η εξαπάτηση, πάντως για όσους φεύγουν προς λάρισα ή θεσσαλονίκη, έχει. Μια ολάκερη πόλη συνεργάτης των εργολάβων. Για τον μπέο.   

Το i heart Volos, στην είσοδο της πόλης, ανάμεσα σε γκαζονάκι και μπιγκόνιες, σε καταρρακώνει. Πόσο θλιβερά και δηλητηριωδώς επαρχιώτικο. Τουλάχιστον το
Είμαι ο καβαλλάρς της νύχτας
(the night rider)
έτσι, αυτολεξεί, που αντικρίζει γραμμένο με σπρέυ, ο ανύποπτος ταξιδιώτης εισερχόμενος στο αγρίνιο, προκαλεί πέρα απο ανατριχίλα και ελάχιστη θυμηδία. Αλλά i heart volos; Της πόλης για τον μπέο; 

Οι MDT καταρρακωθήκαν επίσης και απο την πνιγηρότητα της ημέρας αλλά και απο το ότι δεν υπήρχε νερό να πιούνε, παρά μόνο εμφιαλωμένο. Στα ριζά του πηλίου, του βουνού των πηγών και οι πολίτες του I heart volos δε μπορούνε να πιούνε το νερό απο τις βρύσες τους. Πως γίνεται αυτό; Είναι απλό. Παίρνεις εξαιρετικό, γάργαρο νερό πηγών και αφού το μαγαρίσεις περνώντας το απο σωλήνες αμιάντου, το αφήνεις να κατηφορήσει και να αναμιχθεί με αυτό απο τις γεωτρήσεις απο τα δυο θλιβερά κουφάρια ποταμών που αντί να τα κρύψουν κάτω απο μερικούς τόνους μπετού να μη φαίνονται και να μη μυρίζουν τουλάχιστον, τα αφήνουν να διασχίζουν σε κατάσταση αποσύνθεσης την πόλη του βόλου. Το αποτέλεσμα είναι καθόλου πόσιμο νερό για τους ανθρώπους, αλλά μπόλικο νερό για τη βιομηχανία. 

Και η πλάκα είναι ότι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που διατηρούν αυτό το σύστημα ύδρευσης, ντροπής για την ανθρωπότητα, αυτής της ζωντανής προσβολής στην ανθρώπινη νοημοσύνη, προσπαθούν να πείσουν/εξαναγκάσουν τους χωριάτες να τους παραδώσουν τον έλεγχο των νερών τους για ορθολογική χρήση. Και μάλιστα στους περισσότερους το κατάφεραν κιόλας. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, οι συσκευασίες απο ράουνταπ και ντεσίζ στις πηλιορείτικες πηγές προϋπήρχαν του βολιώτικου ελέγχου των νερών. Ίδε ο άνθρωπος.

Αυτό που τους αποτέλειωσε ήταν όμως η μυρωδιά. Επίμονη και αποπνικτική, σα να΄παιζε καγκελάκι στο πολυτεχνείο, καμμένος κάδος σκουπιδιών με μια ανεπαίσθητη εσάνς δακρυγόνου, όχι και τόσο άσχημη απο μόνη της. Αυτό που ήταν το άσχημο, ήταν βέβαια ότι η μυρωδιά προέρχεται απο το εργοστάσιο των τσιμέντων 3 χιλιόμετρα έξω απο την πόλη. Και ότι μυρίζει έτσι σχεδόν κάθε βράδυ. Και ήταν και πιο κοντά στην αντίθετη απο το τσιμεντάδικο έξοδο της πόλης.

Η γαλλική εταιρεία που έχει αγοράσει την ΑΓΕΤ, ανακάλυψε ότι ο πιο φθηνός τρόπος παραγωγής ενέργειας για το εργοστάσιό της είναι τα σκουπίδια. Έτσι εισάγει καραβιές σκουπιδιών απο τη Νότια Ιταλία, αγορασμένα απο αληθινούς, αξιοσέβαστους μαφιόζους, όχι σαν αυτό το όνειδος της παρανομίας, που εκλέγει ο βόλος για δον του και έπειτα τα καίει στους φούρνους της, με τα φουγάρα της να ξερνάνε μιζέρια και μαυρίλα, δύσπνοια και καρκίνο σε ολάκερη την πόλη του βόλου. Ενδεχομένως να χρηματοδοτούνται απο κάποιο κοινοτικό κονδύλιο, για ανακύκλωση ή για παραγωγή εναλλακτικής ενέργειας, δε θα΄ταν καθόλου απίθανο.

Και δεν τρέχει τίποτε. Εγιναν κάτι διαμαρτυρίες, η εταιρεία είπε ότι δεν τη συμφέρει να καίει κάτι άλλο πλην σκουπιδιών και άμα την αναγκάσουν θα σκωθεί να φύγει, εδώ και τώρα, σαν τους καναδούς χρυσοθήρες στην χαλκιδική όταν οι περιβαλλοντικές μελέτες άρχισαν να τους γίνονται στενός κορσές, ω, μα εμείς δε λέμε κάτι τέτοιο, μας παρεξηγήσατε, είπαν οι ιθύνοντες, απλά μήπως γίνεται να μυρίζει λιγότερο;, δε γίνεται λυπούμαστε, α, καλά εντάξει. Και έτσι εδώ και πάνω απο ένα χρόνο η πόλη μυρίζει κάθε τόσο καρκίνο. Οι κατοικοί της γκρινιάζουν, γράφουν και κανένα κείμενο που και που, έκαναν και μια διαδήλωση, ειρηνική βέβαια, γιατί δε χωράει βια όταν κάποιος σε καταδικάζει σε μόνιμα αναπνευστικά προβλήματα, δεν είναι σα να σου παίρνει την προτεραιότητα σε κάποιον απο τους κυκλικούς κόμβους του μπέου και έτσι σιγά σιγά το δεχτήκαν. Και τι να κάνεις άλλωστε, σάμπως μπορούν εκατό χιλιάδες άνθρωποι να κλείσουν μια επιχείρηση όπου δουλεύουν εξακόσοι; Τους το΄παν με το καλό, δεν ήθελαν, ε, τι να κάνουν, να κάτσουν να μαλώσουν;

Αργά ή γρήγορα η έννοια του μετα-πολίτη θα γίνει της μοδός. Πολίτες πειθήνιοι και χαμηλόστροφοι, που ανήκουν εξ΄ολοκλήρου σε κάποιον επιχειρηματία ή εταιρεία και ποντάρουν την ευημερία τους στη δύναμη του αφεντικού τους. Αντιμετωπίζουν τη ζωή, σα σύγχρονοι οπαδοί, δωρεάν ιδιωτικοί στρατοί του αφεντικού της ομάδος τους. Αφήνουν στην άκρη κάθε κριτική σκέψη, κάθε δυνατότητα για αυτενέργεια, με αντάλλαγμα έναν ισχυρό προστάτη. Και έτσι αφοσιώνονται ανενόχλητοι στις μόνες δραστηριότητες που μπορούν ακόμα να επιτελέσουν αυτοβούλως, την αφόδευση και την τεκνοποίηση, δραστηριότητες, στην περιπτωσή τους, ιδίας σημασίας. Σε ένα φαιδρό, μετα-αποκαλυπτικό, μαντ μαξ σκηνικό, πόλεις ολάκερες θα αντιμάχονται ή θα συμμαχούν η μια με την άλλη, ανάλογα με τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους.

Οι υπήκοοι του βόλου και του πειραιά, θα έχουν τότε κάτι πρωτοποριακό να καυχιούνται. Μαζί βέβαια με την άνοδο της ομάδος τους στην Α Εθνική, ή το μεγαλύτερο συρτάκι του κόσμου, στο οποίο εν μέσω οικονομικής κρίσης, χιλιάδες βολιώτες επιδόθηκαν ανερυθριάστως. Υπήκοοι μικρών ή μεγαλύτερων μαφιόζων, εικόνα απο το ζοφερό μέλλον, οι πρώτοι μεταπολίτες μιας ολοένα και πιο θλιβερής εποχής.

Δελτια Ρυπου

Helicoide album reviews

Uncategorized

 

THE ATTIC Staff Picks – March 2019

Millions of Dead Tourists are an intriguing music trio from Greece who ”uses and abuses synths, pedal effects, 2 bass guitars, laptop, sequencer.” Their second album, “Helicoide”, was released on the 1000+1Tilt label and bring into forefront 4 electronic pieces. An intense listening experience, walking through dark sound spheres reminiscent of early electro and evokes post-apocalyptic scenarios. Somehow, without any expressed activism, the sense of the protest is here and can be felt throughout the album. ”Recorded in Athens and Thessaloniki, January to March 2018, while both cities were being sold to airbnb.”


VITAL WEEKLY No 1179

The name of this band is surely inspired by the punk band Million Of Dead Cops, I would think, and like that this band has a political side that is firmly on the left-wing side of the political spectrum. The band name is a response against what they call ‘Airbnb-ed cities’, but also they have a song called ‘Social Media As A Concentration Camp’ (inspired by Culturcide’s ‘Consider Museums As Concentration Camps’?) and a song about “one of the tragedies of our times is the colonization of the human imagination by economics”. The music is very far removed from the world of punk music, however. The line-up is Iason (electronics, which I believe are a synthesizer, such as the Yamaha CS20, Erebus, Nanozwerg, audiomulch) and Sotiris and Yiannis, who both play bass guitar and effects. One song has “vocals, lyrics and tapes” by Alyssa Moxley. I gather that still doesn’t say much about the music they play, which is an excellent form of electronic music, with lots of rhythm and lots of synthesizer sounds. The opener is a fine melodic piece of arpeggio’s synths, a steady fast rhythm out of a box and the two bass guitars playing along in a fine post-punk modus. ‘Nothing Is Possible’ is a much darker beast, with a more complex rhythm, many taped voices and vocals. A similar layer of voices is in the song ‘Social Media As A Concentration Camp’, but with the basses again driving the piece forward, synth locked down and slowly going into a multi-tone colour with the bass drum in mid-tempo ticking time away. In the final piece ‘The Long And Sufficiently Agonizing Death Of A Chicago Boy’ we find the group in their most experimental form, with the basses doing much of the work, going through various effects and the synths in a more supporting role. The sequencer decides upon a rhythm but it stays pretty abstract throughout the twelve minutes this piece lasts. It is the end of a much-varied disc, clocking in forty minutes, which is too short, I think. I understand the time constraint for this as it is also available on LP but I would not mind a bit more. All of this brought to you by the guy who brought you P.S. Stamps Back before, operating in a similar field of very leftfield techno music. The political message is there but not preached too much in the songs, which is a good thing I should think. (FdW)


THRESHOLD MAGAZINE

Os Millions of Dead Tourists – trio oriundo da Grécia – formaram-se em abril de 2016, ano no qual lançaram o seu primeiro disco de estúdio homónimo, um documento composto por cinco temas a explorar os limites da música experimental com os campos da dark electronics. Três anos depois a banda regressa aos holofotes da música underground com o seu mais recente trabalho Helicoide, um disco de quatro longas faixas que incorpora os mais hipnóticos sons e ritmos condutores e capta, de forma imersiva, a atenção do ouvinte. Num registo baseado nas mesmas estruturas musicais que o seu antecessor, mas na formulação de um trabalho ainda mais enriquecido, os Millions of Dead Tourists apresentam-nos a sua eletrónica escura submersa em camadas condutoras.

Helicoide é ainda um trabalho que vai ainda além do seu resultado como produto sonoro. A banda afirma em press-release que este novo disco foi gravado nas cidades de Atenas e Salónica entre janeiro e março de 2018, enquanto ambos os lugares eram vendidos ao Airbnb. Avaliando o desígnio pelo o qual o projeto recorre para nomear o seu trabalho, encontra-se inerte, portanto, uma ténue crítica política e social, esta última inclusa na exploração dos temas que incorporam este novo registo. O disco abre com o tema homónimo “Helicoide” que nos apresenta a primeira interseção resultante entre os sons sintetizados em loop, os efeitos de pedais e uma dose de experimentação altamente narcótica. Através de um desenvolvimento moroso que abrange a introdução de cada vez mais elementos (incluindo os primeiros vocais), os Millions of Dead Tourists vão-nos mostrando uma interessante evolução relativamente às sonoridades que já nos tinham exposto no disco de estreia, com um som ainda mais aditivo.

Além da tradicional abordagem eletrónica, em Helicoide os Millions of Dead Tourists destacam ainda a sua veia influenciada no movimento kraut-rock sempre com o característico ponto de foco no baixo e na emulação de ritmos potentes que abordam os mais divergentes ambientes da música eletrónica de traços essencialmente negros. Se em temas como “Nothing is Possible” somos introduzidos a um ambiente soturno – onde o baixo nos conduz a um ambiente sonoro que consegue soar a industrial, fantasmagórico, sinistro e altamente dinâmico -; em “Social media as a concentration camp” somos absorvidos por um techno mais colorido com um ritmo altamente demarcado, ao mesmo tempo que somos confrontados com algumas ténues questões do foro social, descritas na nominação do próprio tema.

Antes de se despedir, o trio grego recorre ao tema final “The long and sufficiently agonizing death of a chicago boy”, que chega para abarcar o ouvinte a um porto de abrigo completamente divergente dos padrões de conforto a que este está habituado. Um ensaio sonoro que aporta um terreno explorativo entre os elementos da “avant-electronics”, dark ambient e o confronto existencialista de se ser humano. Difícil de consumir, mas altamente engenhoso do ponto de vista da produção e como produto final.

Através de um conjunto de quatro temas produzidos com recurso a sintetizadores, baixo e efeitos eletrónicos, os Millions of Dead Tourists constroem em Helicoide um disco com uma duração aproximada a 38 minutos, onde as suas experimentações eletrónicas conduzem a um efeito altamente imersivo. É quase tão instantâneo quanto o café solúvel. Ora experimentem a clicar no play.

Helicode está disponível nos formatos vinil e CD – este último com recurso a um packaging esteticamente apelativo.


Millions of Dead Tourists “Helicoide” – LP/CD
4 tracks album (total time 38:10). Label: 1000+1 Tilt
You can order it from Bandcamp or by sending us an e-mail here.
You can download it for free from Archive.

Recorded in Athens and Thessaloniki, January to March 2018, while both cities were being sold to airbnb.
Released March 6, 2019. 

Vocals, lyrics & tapes on Nothing is Possible by Alyssa Moxley
Mixed & mastered by Stefanos Konstantinidis at Fabrika Music studio. 
Photography by  Stéphane Charpentier

Read press release (in Greek)
Read Helicoide album reviews

Releases

ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΤΟΙΣ ΕΚΑΤΟ ΣΚΑΤΑ

Το 90% από οτιδήποτε είναι σκατά. Η ρήση του Στάρτζεον, αναφερόταν στην ανθρώπινη πολιτιστική παραγωγή. Πράγματι: οι εννιά στις 10 ταινίες είναι για καθυστερημένους, τα εννέα στα δέκα βιβλία το ίδιο, στη μουσική τα σκουπίδια καταλαμβάνουν όλες τις συχνότητες, για τα έργα που εκτίθενται, άσε καλύτερα. Αλλά αν το καλοσκεφτείς, το ίδιο ισχύει και πέρα από την πολιτιστική παραγωγή. Οι εννέα στους δέκα ανθρώπους που γνωρίζεις είναι μετριότητες, ακραιφνείς μαλάκες ή αδιάφοροι, οι εννέα στις δέκα σχέσεις σου φιλικές και ερωτικές, πήγαν κατά διαόλου, οι περισσότερες μέρες σου, μάλλον αρνητικό πρόσημο έχουν, σπανίως τρώς κάτι για το οποίο μπορείς να συζητήσεις μετά, οι εννέα στις δέκα καινοφανείς ιδέες είναι ηλιθιότητες. Γενικά, το υπάρχειν είναι κατά 90% μια αποτυχία.

Ο άνθρωπος είναι με άλλα λόγια οντολογικά καταδικασμένος να αποτυγχάνει. Αποτυχημένες επαναστάσεις, αποτυχημένες σχέσεις, αποτυχημένες ιδέες, αποτυχημένοι γονείς, σύζυγοι, επιχειρηματίες, ιδεαλιστές, ονειροπόλοι και επαναστάτες. Τίποτα δεν πετυχαίνει. Ο άνθρωπος αποτυγχάνει με τον ίδιο τρόπο που πεινάει, είναι βίαιος ή αρέσκεται να φτιάχνει ιεραρχικές δομές. Με τον ίδιο τρόπο που ένα φίδι κουλουριάζεται γύρω από ένα ραβδί. Δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Η αποτυχία είναι οντολογικά καταγεγραμμένη στο είδος μας.

Αυτές οι σκόρπιες σκέψεις ανακούφιζαν κάπως τον ψυχισμό μου καθώς κατέβαινα την αθηνάς. Αν η αποτυχία είναι ζωικό χαρακτηριστικό μας, τότε η πανάρχαια μέγγενη, που έχει επιβάλλει σε αμέτρητες ανθρώπινες γενιές τη συμμόρφωση με κάθε λογής μαλακία, με το ένα σαγόνι της να αποτελείται από καθαρό κράμα ενοχής και το άλλο χρέους, θα έπαυε να έχει οποιαδήποτε ισχύ. Αφού η αποτυχία είναι εκεί όπου αργά ή γρήγορα καταλήγει κάθε ανθρώπινη ιδέα, μπορείς πλέον να μη νοιώθεις καμμία ενοχή όταν τα΄χεις κάνει θάλασσα, όπως δε νοιώθεις και ενοχή για την αφόδευση ή τον ύπνο. Και το πλέον σημαντικό: δεν οφείλεις πουθενά και σε κανέναν να επιτύχεις. Όλοι αυτοί που μας τα πρήζουν με τα διάφορα “όλα είναι δυνατά”, μανατζεραίοι και διανοητές κυριακάτικων ενθεμάτων, δεν είναι παρά μοντέρνοι παπάδες, το ίδιο επικίνδυνοι, ποταποί και παπαρολόγοι με τους προκατόχους τους.

Τουτέστιν, η μακροχρόνια και επίπονη συνειδητοποίηση ότι η μουσική μου εταιρεία είναι μια αποτυχία, όπως επίσης και όλο το επάγγελμα του μουσικού εκδότη, υπό το πρίσμα των πρόσφατων οντολογικών μου αναζητήσεων, δεν έδειχνε και τόσο ζοφερή. Κάτι που μου ήταν απαραίτητο, καθώς η επικείμενη συνάντηση δεν προμήνυε τίποτε το ελπιδοφόρο.

Ένας μουσικός εκδότης υποφέρει πρωτίστως, από ό,τι και οι εκδότες λογοτεχνίας. Έρχεται περισσότερο κοντά απ΄ό,τι είναι σωστό και υγιεινό με τους δημιουργούς του αντικειμένου του πόθου του. Τουτέστιν, συναγελάζεται με μουσικούς. Ο όποιος αρχικός ρομαντισμός, γρήγορα μαραζώνει κάτω από το δηλητήριο της αθεράπευτης εγωπάθειας, της μικρότητας, της χυδαιότητας των επιδιώξεων και της απληστίας και δε μένει χώρος παρά για την απελπισία και για τις βαθιές της ρίζες που στραγγαλίζουν την ψυχή σου. Το πρώτο που μαθαίνει κάποιος συναλλασσόμενος με τους μουσικούς είναι να διακρίνει το χυδαίο υλισμό πίσω από την επαναστατικότητα και τη διανοητική υστέρηση πίσω απο την εκκεντρικότητα.

Δεν είχα καμμία ένδειξη ότι οι Millions of Dead Tourists αποτελούσαν εξαίρεση. Οι φανφαρολογίες και τα κλεμμένα καταστασιακά τους τσιτάτα, μου προκαλούσαν ήδη δυσφορία και η συνάντηση που επέμεναν να γίνει σε ένα από τα τρέντυ και ακριβά μπαρ του αθηνέζικου κέντρου, στο οποίο σημειωτέον είμαι απολύτως βέβαιος ότι ποτέ τους δε σύχναζαν, δεν εμπεριείχε παρά άσχημους οιωνούς.

Ήταν ήδη εκεί όταν έφθασα και πριν καλά καλά κάνουμε τους τυπικούς χαιρετισμούς, ο ένας τους σήκωσε το χέρι του καλώντας τη σερβιτόρα. Παρήγγειλαν ουίσκι, μαλτ, παρόλο που είμαι σίγουρος ότι οι ποιοτικές τους απαιτήσεις σπανίως υπερβαίνουν την άμστελ κουτάκι σε πλαστικό ποτήρι. Η ομορφιά της νεαρής σερβιτόρας που μας έφερε τα ποτά ήταν σε ζωηρή αντίθεση με τη γενικότερη αισθητική υποβάθμιση που έδειχναν να εκπέμπουν οι τρεις τους και πολύ φοβάμαι και κατά συνέπεια και εγώ.

“Να σε πληρώσουμε κιόλας”, έκανε ένας τους.
Τρία ελαφρώς ειρωνικά βλέματα καρφώθηκαν πάνω μου, με χαρούμενη προσμονή, καθώς έβγαζα το πορτοφόλι μου. Είχαν λοιπόν μάθει από την προηγούμενη φορά που τους άφησα να πληρώσουν μόνοι τους τα ποτά τους. Κανάγιες.
“Είναι 36 ευρώ”, έκανε περιχαρής η σερβιτόρα.

Τα επόμενα λεπτά κύλησαν μέσα στη σιωπή, που διακοπτόταν από τα αηδιαστικά ρουφήγματα των πανάκριβων αποσταγμάτων τους και τον τραγανιστό ήχο των ξηρών καρπών στα βουλιμικά τους σαγόνια. Αν υπάρχει τελικά κάτι χειρότερο από τη συνδιαλλαγή με τους μάνατζερ των μουσικών, είναι η συνδιαλλαγή με τους ίδιους τους μουσικούς. Αρκεί μια ώρα σε ένα μπαρ μαζί τους για να σε ρίξει στο χειρότερο αισθητικό βόρβορο.

“Να λες πάλι καλά που δεν έχεις να κάνεις με ηθοποιούς, πιο εγωπαθή, φαντασμένα, ανόητα και ολωσδιόλου κάλπικα πλάσματα δεν έχουν ξαναμολύνει τον πλανήτη”, θυμάμαι να μου απαντά ένας φίλος ατζέντης στα παραπονά μου, λίγο πριν η νοσοκόμα δώσει τέλος στο επισκεπτηριό μου, για το απογευματινό του κοκτέηλ ηρεμιστικών. Ισχνή παρηγοριά.

“Τελειώσατε λοιπόν με την ηχογράφηση”, έκανα.
Δυο χέρια κινήθηκαν ταυτόχρονα, το ένα για να κάνει νόημα στη σερβιτόρα και το άλλο για να παρουσιάσει ένα σιντι στο τραπέζι. Ανυπομονώντας να δώσω ένα τέλος σ΄αυτό το μαρτύριο για την ψυχή και το καλό γούστο, άπλωσα το χέρι μου και προσπάθησα να το σύρω προς το μέρος μου, μόνο και μόνο για να συναντήσω τη σθεναρή αντίσταση από τα ακροδάχτυλα του χεριού που μου το παρουσίασε. Σε μια στιγμή απερισκεψίας, επέμεινα για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου παραπάνω στην -αποτυχημένη- μου προσπάθεια τραβήγματος και όπως ήταν φυσικό σε τέτοια βαθιά οππορτουνιστικά υποκείμενα όταν, προσποιούμενος μια ανύπαρκτη φυσικότητα, απομάκρυνα -φευ, πολύ αργά- το χέρι μου και σήκωσα το βλέμμα μου δε διέκρινα παρά ηθική αποδοκιμασία, στα δικά τους. Νοιώθοντας παραλόγως, σα να με έπιασαν στα πράσσα, αισθάνθηκα να κοκκινίζω και όταν το αισθάνθηκα, κοκκίνισα κανονικά.

“36 ευρώ”, είπε η σερβιτόρα, με ένα χαμόγελο που δε μπορούσα παρά να εκλάβω ως ειρωνικό, απιθώνοντας 3 φρέσκα μαλτ, δίπλα στα πρώτα, που δεν είχαν ακόμη τελειώσει. Η κατάσταση ήταν πραγματικά βγαλμένη από την κόλαση.
12 ευρώ το ποτό. Η περιοχή πέριξ του ιστορικού κέντρου πρέπει να βομβαρδιστεί από άκρη σε άκρη, συμπεριλαμβανομένων των μνημείων της, σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούσα με το εν λόγω συγκρότημα. Λιποψύχησα και παρήγγειλα και εγώ ένα, μαλτ φυσικά, οτιδήποτε άλλο θα με έκανε να δείξω, που δε με ένοιαζε, αλλά δυστυχώς και να νοιώσω, που με ένοιαζε, φτηνιάρης. Η βραδυά εξελισσόταν σε ψυχική και οικονομική καταστροφή.

Αυτή η θλιβερή κατάσταση έπρεπε το συντομότερο, οπωσδήποτε προτού τελειώσουν και το δεύτερο ποτό τους, να λάβει τέλος.

“Ας πούμε για την κυκλοφορία”, έκανα.
“Υπάρχουν ένα δυο πραγματάκια”, έκανε ο ένας τους με το βλέμμα καρφωμένο, και καλά σκεφτικό, στο ποτό του.
Αποφάσισα ότι με τέτοιου είδους υποκείμενα πρέπει κανείς να γίνεται ωμός και να αποφεύγει τις περιστροφές.
“Λεφτά; Μια μπάντα diy”
“Diy είναι οι the Callas”, με διέκοψε εκνευρισμένα ο εκ των αριστερών μου.
“Πληρώσαμε μάστερινγκ και ηχογράφηση”, συμπλήρωσε ο απεναντί μου.

Προσπαθώντας να συγκεντρωθώ και να σκεφτώ κάτι γρήγορα, αποτράβηξα το βλέμμα μου από το τραπέζι και αυτό αιχμαλωτίστηκε αναπόφευκτα, από τη μοναδική όαση καλαισθησίας σ΄αυτό το βούρκο χυδαιότητας, τη σερβιτόρα, που έχοντας στραμμένη την πλάτη προς το μέρος μας φόρτωνε το δίσκο της με μια παραγγελία για κάποιο χιπστεροβλαχαδερό, που ήταν το σχεδόν αποκλειστικό είδος πελάτη στον εν λόγω μαγαζί.

“Αποτελεί κώλο έλξης”, μίλησε για πρώτη φορά στη βραδυά ο εκ των δεξιών μου.
Οι άλλοι δυο γέλασαν με το γέλιο μεθυσμένων αντρών, ένα βήμα πριν βγάλουν έξω τα πουλιά τους και τα μετρήσουν στο τραπέζι. Εφιάλτης δίχως τέλος.
Ήταν ώρα για αποφασιστικές κινήσεις. Έβγαλα από την εσωτερική τσέπη του παλτού μου ένα διπλωμένο χαρτί Α4.

“15% από τα έσοδα”, δήλωσα.
Είμαι σίγουρος ότι οι γεμάτοι απληστία, αλκοόλ και έλλειψη στοιχειώδους παιδείας εγκεφαλοί τους, έβγαλαν τελείως διαφορετικά αποτελέσματα, το καθένα τους λάθος, στους νοερούς υπολογισμούς τους. Αλλά ακόμα και έτσι, το ποσό ήταν, όσο λάθος και να το υπολόγιζες μεγάλο. Ήταν φανερό στα γεμάτα ζωώδη ικανοποίηση βλεμματά τους.

Σφράγισα το τυπωμένο συμβόλαιο με τη σφραγίδα της εταιρείας και υπέγραψα καλλιγραφικά.
Καθώς το έσπρωχνα προς το μέρος τους, άδειασαν με μια κίνηση τα ποτήρια τους. Οι δυο τους έσκυψαν και το μελετούσαν ενώ ο άλλος έκανε νόημα στη σερβιτόρα.
“Οκ”, έκαναν, μετά απο λίγο.
“36 ευρώ”, έκανε η σερβιτόρα.
Οποιαδήποτε ευγένεια διέκρινα πριν στη φυσιογνωμία της έτεινε να εξαφανιστεί.
“Έίμαστε, λοιπόν σύμφωνοι;” έκανα με φωνή στα όρια του τρέμουλου.
Έβγαλα το καρμπόν και υπέγραψαν.
“Αυτό είναι για σας”. Εσπρωξα το αντίτυπο προς το μέρος τους καθώς έβαζα το σιντι στην τσέπη μου και σηκωνόμουν.
Ευτυχώς δεν ήταν του στυλ τους οι χειραψίες.

Τους άφησα περιχαρείς πάνω απο τα ποτά τους και κατευθύνθηκα με γρήγορα βήματα προς την έξοδο από αυτό το βούρκο.
“Είναι και 12 ευρώ το ποτό σας”, έκανε η σερβιτόρα προλαβαίνοντάς με ένα βήμα πριν την πόρτα.
Μια μικρή καριόλα.

Στην μακρινή επιστροφή προς τα στούντιο της 1000+1 ΤiLt, άντλησα κουράγιο και ικανοποίηση, κοιτάζοντας ξανά και ξανά τα άδεια συμβόλαια για το φορματ του βινυλίου και για το φορματ του σιντι και κυρίως το τσαλακωμένο, λεκιασμένο απο τα ορνιθοσκαλίσματα που χρησιμοποιούσαν ως υπογραφή, συμβόλαιο, για το φορμάτ της κασσέτας.
Και θέλουν και να καταργήσουν τον 21ο αιώνα, οι μαλάκες. Ούτε τον 18ο δεν έχουν καταλάβει.

Το Helicoide των Millions of Dead Tourists, κυκλοφορεί απο την 1000+1 Tilt σε 300 βινύλια, 160 σιντι και 2 αριθμημένες, συλλεκτικές, κασσέτες.

Δελτια Ρυπου

FORTHCOMING CONCERTS

October 5, 2019: Peirama – Ypoga K94, Athens
October 27, 2019: Timisoara (RO),  MTBA


PAST CONCERTS

June 15, 2019: VHS Fest 5, Volos (GR)
June 8, 2019: Fabrica Yfanet, Thessaloniki (GR)
May 18, 2019:
Kompsognathos, Karditsa (GR)
May 17, 2019: Basement of Noise, Ioannina (GR)
March 30, 2019:
Protos Orofos, Thessaloniki (GR)
March 16, 2019:
Autonomous Squat of Xanthi, Xanthi (GR)
January 12, 2019: 
Noise Delivery, Turin (IT)
December 15, 2018: 
Chimeres Space, Athens (GR)
November 24, 2018: 
Fabrika Autonomia, Sofia (BG)
November 23, 2018:
Cric festival, Museum of Contemporary Art, Skopje (MK)
June 23, 2018:
Tera Troira, Karditsa (GR)
March 2, 2018:
Fabrica Yfanet, Thessaliniki (GR)

December 9, 2017: Photography exhibition of Stéphane Charpentier “The Core” with Alyssa Moxley, Void, Athens
October 14, 2017: Tulla Culture Center, Tirana (AL)
October 13, 2017:  Termokiss Social Center, Pristina (XK)

October 12, 2017:  La Kanja, Skopje (MK)
July 21, 2017Endorphin Festival, Milea Elasonas (GR)
June 17, 2017: Fabrica Yfanet, Thessaloniki (GR)
April 29, 2017: Termita, Volos (GR)
April 1, 2017: ‘Ιδρυμα 2.14, Athens (GR)
March 3, 2017: Photography exhibition Unedited Project, Mundo Nuevo, Thessaloniki (GR)
February 4, 2017: Stoa 60, Heraklion (GR)
February 3, 2017: Ride, Hania (GR)
December 10, 2016: Biotechnia, Thessaloniki (GR)
November 1, 2016: Antifest, Dom B-612, Novi Sad (RS)
October 31, 2016: Kombinat, Beograd (RS)
October 29, 2016: Noise Fest, Menza Pri Koritu, Ljubljana (SI)
October 25, 2016: AG Club, Sarajevo (BA)
October 23, 2016: La Kana, Skopje (MK)

Concerts

Selected Posters

Concerts

 

15 December 2018: Athens, at Chimeres Space with Conjecture.
Poster’s photography by Stéphane Charpentier

 


 

9 December 2017: Athens, at the photography exhibition of Stéphane Charpentier “The Core”, at Void.
Concert by Millions of Dead Tourists with live videos by Stéphane Charpentier.
Sound Introduction by Alyssa Moxley (mixed field recordings).
Poster’s design by Void
Read press release (in Greek)

 


 

South Balkan Tour 2017
12 October 2017:
Skopje at La Kanja
13 October 2017: Pristina with KNNT at Termokiss Social Center
14 October 2017: Tirana with KNNT at Tulla Culture Center
Poster’s photography by Stéphane Charpentier

 


 

1 April 2017: Athens at ‘Ιδρυμα 2.14 with Ghostland
Poster’s photography by Stéphane Charpentier
Read press release (in Greek)

 


 

4 February 2017: Heraklion at Stoa 60 with Ξέρα (Ksera) and PS Stamps Back
Poster’s photography by Vagelis Neofotistos
Read press release (in Greek)

 


 

poster

10 December 2016: Skållhal, Millions of Dead Tourists, Ξέρα (Ksera) live at Biotechnia, Thessaloniki. Free entrance.
Organized by Protos Orofos & Biotechnia.
Poster’s photography by Stéphane Charpentier
Read press release (in Greek)

 


 

balkan-tour-poster

Millions of Dead Tourists with Skållhal, Balkan tour dates:
– 23 October 2016: Skopje at La Kana

– 25 October 2016: Sarajevo at AG Club
– 29 October 2016: Ljubljana at Noise Fest,  Menza Pri Koritu
– 31 October 2016: Beograd at Kombinat
– 1 November 2016: Novi Sad at Antifest, Dom B-612
Poster’s photography: Stéphane Charpentier